de geheimzinnigheid rond het stemgedrag van mijn ouders vond ik vroeger vooral heel spannend en heeft zo eigenlijk bijgedragen tot mijn ontzag voor de verkiezingen en bij uitbreiding de democratie

Bij mij is het meestal een trilemma tussen groen, rood en blauw. Vaak draait het uit op een “toss-up” tussen de twee. Net als jij bepaal ik mijn stem ook grotendeels met elliminatie. Nazi’s, kreunende Katholieken, populistische randgevallen (of -debielen, daar ben ik nog niet helemaal uit) en “anti”-predikers vallen bij mij meteen af. Ook nationalistisch gemekker hoeft bij mij niet af te komen. Ik beschouw mezelf als Europeaan of Wereldburger. Al dat Vlaamse gedoe heeft volgens mij voornamelijk praktische bezwaren waar ik hier niet verder over ga uitwijden. Het zou ons te ver leiden.

De partijen die de eerste slachting overleven (rood, groen en blauw dus) kunnen “punten” winnen door bijvoorbeeld exotische of jonge mensen hoog op hun lijsten te zetten. Ze kunnen ook punten verliezen door bizonder idioot te doen tijdens de campagnes of door standpunten in te nemen die helemaal niet kunnen.

De finale keuze neem ik op het laatste moment, en ze hangt dan ook af van hoe ik me op de stemdag voel.

Ik begrijp niet waarom sommige mensen zo’n geheim maken van hun stemgedrag? Wel, ik zou kunnen begrijpen dat ze zich zouden schamen om op Nazi’s te stemmen, maar die mensen zijn door de band wel tamelijk vokaal. Vreemd.