Dochterken pijn, papa gelukkig

elise poetstOns klein blinkend appelken heeft al 2 dagen wreed last van haar tandjes. Overdag trekt ze het nog redelijk, dan is er genoeg afleiding van de pijn, maar ‘s nachts wordt ze met een luide schreeuw wakker en dan huilt ze zich precies de longen uit het kleine lijfje. Ons ouderhart krimpt dan in elkaar, “laat ons nog even wachten, misschien valt ze terug in slaap” probeer ik nog en Veerle knikt ongelukkig-beteuterd van “ja”. Maar de tandjesduivels laten niet los en Elise haalt nog luider uit. “Ik zal maar gaan eh”, zeg ik recht springend en Veerle lijkt al een beetje opgelucht.

“Papa komt ze Liezeken” roep ik terwijl ik de trap in zeven haasten opren. “Papa komt je helpen eh lief dochterken” zeg ik terwijl ik de pijnstiller uit de badkamerkast gris en de kleine schat valt al een beetje stil, want ze hoort haar papa. Op haar kamertje gekomen pak ik haar vast en knuffel ik mijn nog nasniffend liefste dochterken en ze klemt zich stevig aan me vast. Ik praat zachtjes tegen haar, droog de traantjes, geef een pijnstiller, zing haar zachtjes wiegend rustig en leg haar wat later terug in haar bedje. Ze ziet er alleszins weer een beetje ontspannen uit en glimlacht vaagjes wanneer ik fluister dat ze maar moet roepen als ze terug pijn heeft en dat ik er dan direct terug zal staan.

Ik sluip terug naar beneden en stilletjes, een beetje pervers, hoop ik dat ze ons straks, in de veel te vroege ochtend, toch terug huilend bij zich roept. Want je de pijn wegnemen bij je hulpeloos dochterken en haar zachtjes kunnen troosten, dat is papa zijn, intens.

3 thoughts on “Dochterken pijn, papa gelukkig

  1. Kristin

    oh, hoe lief, mijn moederhart smelt al bij het lezen van zoveel vaderliefde. Heb het ook allemaal meegemaakt zenne, nu zijn het andere zorgen maar alles heeft zo zijn charme nietwaar? Als je soms met een vraagske zit van hoe kleine meisjes in elkaar zitten, ik spreek van ervaring want ik heb er drie! Straks kom je in de “nee, ikke alleen doen”-fase, wat later in de “alles roze en princes”-fase, en nu zit onze Elisa van 8 in de “Da’s keikoel-fase”. Reuze, ik zou er ook een blog kunnen van vol schrijven.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *