Archive for the ‘Muziek’ category
Is Lana del Rey een Meat Puppet?
De Meat Puppets schreven het, maar Nirvana stal er de show mee:
En Lana Del Rey, da’s ook een vleespop, luister maar;
Dat horen van vage gelijkenissen is misschien een kleine afwijking, maar … seriously Lana?
Smelten met Kate Bush
Kate Bush is weer populair, als het ik stijgende aantal pageviews op m’n blog mag geloven. Natuurlijk komen niet alle bezoekers voor de muziek, maar dat is m’n eigen fout, met een titel als “Kate Bush live en bijna bloot“.
Soit, die oude post is met grote voorsprong de meest bezochte pagina hier en ik moet die bezoekers ook iets gunnen, zeker nu Kate na jaren stilte met enkel een flauw nummer voor een soundtrack en een album met herkauwde versies van vroeger werk, eindelijk nog eens een écht nieuwe CD uit heeft. “50 Words for Snow” bevat minstens 1 prachtig nummer, “Misty”, waaruit ge hieronder een stukje kunt horen, gepost op Mevrouw Bush’ officiële YouTube-account:
Een volledige, grotendeels positieve review van “50 Words for Snow” door muziekjournalist en mede-Lokeraar Koen de Meester vind je op dewereldmorgen.be.
Schotse electro oorwurm: Catharine van Rudi Zygadlo
Ik ben een ouwe lul, ik ben niet meer ècht mee en iedereen mag dat weten. Weet ik veel wat 2-step is. Of dubstep. Of post-dubstep. Maar nieuwe goeie muziek, dat lukt wel nog, soms. Zo hoorde ik in de aflevering van Gilles Peterson Worldwide die StuBru op 18 september uitzond, zo rond eerste half uur, vlak voor PJ Harvey, een ietwat bevreemdend nummer waarvan flarden bijzonder hard in m’n hoofd bleven hangen.
Het was wat zoeken naar de playlist, maar de Duisters van Radio X hadden die -in tegenstelling tot StuBru en Gilles Peterson zelf- wel online staan en m’n oorwurm bleek van ene Rudi Zygadlo te zijn. Die jonge Schot fabriceert dansbare electro in één of ander genre waarvan ik de naam al lang niet meer probeer te onthouden, maar die op z’n recente EP “Achtung!” met “Catharine” wel een héél sterke song neerzet. Grillig, dat ook, en met prachtige blazers-arrangementen (populair blijkbaar, zie ook “The Daily Mail” van Radiohead)!
Soit, “Catharine”, die klinkt zo:
Meer info over Rudi Zygadlo:
Mooie muziek (opgelet, septemberigheid)
Nog een paar uur en ons nazomer-verlof begint in wat -en iedereen kan dat beamen- sowieso al de mooiste maand ter wereld is.
Dit riedeltje van DJ Cam (met vocals van Stateless’ Chris James) zit alleszins in de soundtrack;
De Radioheads coveren The Smiths
Zomaar een YouTubeken op m’n blog zonder context, ik doe dat zelden of nooit. Maar voor helden van nu die helden van vroeger coveren, daar wil ik nog wel eens een uitzondering voor maken. Ziehier het fabuleuze “The Headmaster Ritual” van The Smiths in de versie van Radiohead uit 2007:
Nonkel Domien & het einde van Six Feet Under
Gisteren met veel plezier én een ferme krop in de keel naar de laatste afleveringen van “Six Feet Under” gekeken. In het echte leven ben ik minder emotioneel en met de dood heb ik nog niet veel te maken gehad, maar toon me een sterk verhaal in sfeervolle beelden met wat mooie muziek eronder en ge hebt me bijna aan het blèten:
Ik had de nacht ervoor nog over m’n overleden Nonkel Domien gedroomd, over de grootnonkel zoals ik hem in 1995 de laatste keer gezien heb. Tante Bertha was al een paar jaar overleden en met haar was ook de ziel uit hun Brussels appartement verdwenen. Nonkel Domien was zonder z’n vrouw een zielige, kinderloze misantroop geworden. In m’n droom ging ik regelmatig bij hem langs, maar in de realiteit ben ik na die ene keer -hij gaf me 500 frank en vertelde later tegen familie dat ik alleen voor het geld kwam- niet meer terug geweest.
We worden geboren, we sterven en ergens tussendoor proberen we -zoals de ratten, maar daar maken ze geen mooie series over- wanhopig iets na te laten. Kinderen, misschien, of iets “hogers” als sublimatie van die reproductie-drift. Nonkel Domien noemde zichzelf “Dokter in de Haarkunde” en schreef een boek over de coiffeurs-stiel dat nooit gepubliceerd werd. En dan?
Het genie in Elvis
Elvis is een genie! “Is”, zoals in “nog steeds”. Want Costello heeft, in tegenstelling tot die pillen-poppende karikatuur van een naamgenoot, the building nog niet verlaten. Soit, zoek het maar op, de man heeft ongelofelijk mooie muziek geschreven, is een levend monument zoals er écht niet veel rondlopen.
Hoe ik daar zo plots bij kom? Wel, ergens in de jaren 80 had Tracie Young (huh?) een radiohitje met dit juweeltje:
Ge hoort het, Vintage Costello! Schoon eh?
