Ge zou het misschien niet geloven, maar ik luister niet alleen naar Gilles Peterson. Akkoord, de man draait mooie plaatjes en toen ik in de aflevering van afgelopen zondag Ali Farka Touré hoorde, was ik weer totaal overtuigd van het genie van Mr. Brownswood. Maar ik mag niet zo overdrijven, mensen hebben dat niet graag, zo van die blinde idolatrie.
Dus nee, deze blogpost gaat echt niet over Gilles Peterson. Als ik niet in een eindeloze loop naar GP’s Worldwide luister, stem ik dikwijls af op KCRW, een radiostation uit California, USA. En wat ik daar hoorde heeft me blij gemaakt;
Het zal wel iets met het grondwater of met Stonehenge te maken hebben, maar Bibio’s vernieuwingsdrang is niet nieuw. Eind jaren ‘60 begin jaren ‘70 bijvoorbeeld, deden Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn en Danny Thompson samen prachtige dingen met jazz, folk en blues. En nu ik zo geheel toevalligerwijze aan Pentangle (want zo heette hun groep) heb, ben ik ervan overtuigd; Bibio is ook een fan en onderstaande “Light Flight” heeft hem diep geraakt;
Ik ben een Hollander. Daar, nu weet ge het allemaal; Getuige van Jehova, gewetensbezwaarde en nu ook nog Hollander! Het is allemaal de fout van de vrouwen in m’n stamboom. Zowel m’n moeder als grootmoeder langs vaders kant kwamen van over de grens, uit gehuchtjes in Zeeuws-Vlaanderen. Zeeuws-Vlaanderen, alsof dat iets zou goedmaken. Niet dus, zeker niet voor de klasgenootjes in de Gemeentelijke Lagere School Blaasveld (Willebroek). Want ook al was m’n vader Belg en hadden zowel m’n moeder als m’n grootmoeder de nationaliteit verworven door met zo’n domme Belg te trouwen, dan nog vonden die speelplaats-treiteraars dat ik een Hollander was. Ik had het vuile plaatselijke dialect immers niet onder de knie en sprak iets wat toen nog ABN heette en dat hen ongetwijfeld als “Algemeen Bekakt Nederlands” in de oren klonk. Dus ik was een vuile Hollander.
Dat alles om maar te zeggen dat ik recht van spreken heb, als het over Hollandse taalgevoeligheden gaat. Want ik heb me gisteren ongelofelijk zitten ergeren. M’n vrouw heeft me verplicht om “De eenzaamheid van de priemgetallen” van Paolo Giordano te lezen. Aangezien Paolo een Italiaan is, heeft hij die titel niet zelf in het het Nederlands gezet. Nee, Mieke Geuzebroek en Pietha De Voogd hebben dat voor hem vertaald, daarin aangemoedigd door het (Nederlands) Fonds voor de Letteren. En Mieke en Pietha, dat zijn dus Hollandse meiden. Echte Nederlanders, geen drie-kwartjes zoals ik. Dat leid ik alleszins af uit hun bijwijlen tenenkrullende vertaling. Want Mieke en Pietha; als Alice “in haar broek poept” en een pagina later “de gore derrie naar beneden voelt lopen”, dan knapt er iets in mijn getraumatiseerd taalgevoel-orgaan. Poepen is lekker, derrie bestaat niet en Goor is een voetballer of wielrenner, ik wil ervan af zijn. En als Mattia naar een partijtje mag in hoofdstuk 2, gaat dat dan over D66 of de ChristenUnie?
Versta me niet verkeerd, het is een mooi boek -beetje dramatisch misschien- en de vertaling leest verder best wel vlot. Maar ik wou dat ik een Italiaan was, of tenminste voldoende Italiaans verstond om het origineel te lezen. Of dat ik dan toch een echte Hollander was, want dan zou ik ook niks gemerkt hebben?
Ik zit godganse dagen op het internet en als er tussen computer en smartphone dan toch nog wat tijd voor media overblijft, pikken we selectief wat televisie-in-uitgesteld-relais mee. Dat was vroeger wel anders; ik verslond boeken, tijdschriften en kranten, kocht veel CD’s, ging regelmatig naar de cinema, schuimde festivals af … Maar daar blijft weinig van over en ik mis dat allemaal wel, maar prioriteiten zijn prioriteiten en het is wat het is nietwaar?
Eén liefde is echter gebleven; radio! Ik en mijn radio, we go a long way back; als kind luisterden we met m’n ouders naar “Die tijd van toen” of “Te bed of niet te bed”. Toen ik 11 was, hoorde ik met een transistor-radiootje (dat ooit van mijn moeder was) Lutgart Simoens van onder m’n hoofdkussen. Als 14-jarige speurde ik in spanning de FM-band af tussen 100 en 104 Mhz, op zoek naar illegale vrije radio’s. Toen ik 17 was hoopte ik zelf plaatjes te kunnen draaien bij een héél lokale radio, maar dat is er nooit van gekomen. En later, als twintiger, kocht ik een wereldontvanger om naar Spaanse of Marokkaanse staatsradio te kunnen luisteren, of naar een verdwaalde Amerikaanse conservatieve talk-radioen als dertiger schuimde ik het internet af op zoek naar online radio, kicken op dat middengolf-gevoel van 16kbit/s streaming in Realplayer.
Nee, hand-gekozen kwaliteitsmuziek van samenstellers en presentatoren met een passie voor de plaatjes die ze draaien, daar kunnen last.fm, Pandora of Spotify wat mij betreft echt niet mee concurreren. Ik ben immers een Radiohoofd.
After discovering AddToAny secretly enrolls all of my blogs visitors in a behavioral marketing platform, I disabled the plugin and mailed the author for more information. He answered the media6degrees-integration was a partner-test, only providing them with non-personally identifiable data, which the company indeed can use for targeted advertising. But the good news was that AddToAny would also offer a “publisher opt-out mechanism” shortly. And indeed, last week, Pat announced the brand new a2a api and mailed me the following opt-out code;
var a2a_config = a2a_config || {};
a2a_config.no_3p = 1;
These two lines of javascript, which have to be placed in front of the http://static.addtoany.com/menu/page.js script-include, should disable all current and future 3rd party tracking. I hope the web-guys from e.g. deredactie.be and standaard.be (and there are many others) implement this as soon as possible!
So now we can opt-out from having our visitors being spied upon by media6degrees, what more could one want? Well, since you’re asking, here’s a small list of things AddToAny could really should do;
transparency; tell users that their visitors’ information will be shared with 3rd parties (in allrelevantplaces)
documentation: show them how to “remove the spy” on the AddToAny api page (“no_3p” isn’t there)
ease-of-use: allow the tracking to be disabled with a simple checkbox in the WordPress and Drupal plugins
Massive Attack heeft met “Paradise Circus” (uit het gisteren verschenen nieuwe album “Heligoland”) voor het eerst sinds te lang weer een monumentaal nummer uit. De intensiteit van percussie en bas, de warme stem van Hope Sandoval, de aanzwellende dramatiek van de violen, … Kiekenvlees!
Goeie muziek “favorite” ik steevast ook op YouTube (en die komt zo dan ook automatisch Facebook binnen), maar een echte clip van “Paradise Circus” kon ik daar vreemd genoeg niet vinden. Een Facebook-friend (bedankt Hilde) was gelukkig beter geïnformeerd:
de oorspronkelijke videoclip is ondertussen zwaar gecensureerd wegens teveel kiekevlees bij sommigen
En inderdaad, de videoclip is een nietsverhullende (vandaar: “not safe for work“, geloof me) mini-documentaire over de nu 73-jarige voormalige porno-actrice Georgina Spelvin (ze heeft een eigen site en een blog) en haar rol in de jaren zeventig porno-klassieker “The Devil in Ms. Jones“. In de docu-clip wisselen interview en pornografische fragmenten uit de film elkaar af met “Paradise Circus” op de achtergrond en (als ge verder kijkt dan uw dinksken lang is) het geheel is meer dan de som van der delen:
Groen zit sinds haar deelname aan de macht (nu ook alweer bijna 10 jaar geleden) in een weinig benijdenswaardige positie; zowat elk voorstel van de partij wordt onmiddelijk als onrealistisch of -als het een beetje tegenzit- bemoeiziek en dom van tafel geveegd. Het debacle rond de “downloadtax” is daar een goed voorbeeld van; een vaag artikel in de pers en direct afgeschoten op Facebook, Twitter en in de lezerscommentaren op de krantensites natuurlijk.
“Helemaal op hun kop gevallen”
“géén extra belastingen om weer eens een nutteloos instituut mee op te richten of overheidsschulden mee te delven”
“Een partijtje van niets die ons nog wat extra euro’s wil afhandig maken in deze tijd van crisis. Zou dat extra geld misschien moeten dienen om nog wat meer asielzoekers te kunnen regulariseren? Grrr…”
Of hoe een op zich niet onverdienstelijk voorstel (gewild of ongewild) totaal verkeerd wordt begrepen. Want waar gaat het eigenlijk over? Mensen downloaden illegaal en zullen dat ondanks een repressieve aanpak (sluiten van p2p-netwerken, vervolgen van downloaders, …) blijven doen, ook al denkt Frankrijk daar anders over. Het voorstel van Groen/ Ecolo vertrekt dan ook van een heel ander uitgangspunt;
iedereen mag alles legaal downloaden dankzij een ‘uitgebreide collectieve licentie’
die licentie wordt gefinancierd door de ISP’s die voor elk breedband-abonnement met hoge downloadlimiet maandelijks een aantal euro’s betalen aan de auteursrechtenorganisaties
dat geld wordt verdeeld aan de hand van steekproeven van het downloadgedrag
de maximumprijs voor die breedband-abonnementen wordt wettelijk vastgelegd (zoals dat ook bij bv. brood gebeurd) om te vermijden dat de ISP’s de licentiekost op hun klanten verhalen
Vanzelfsprekend is dit geen waterdicht voorstel, maar het is tenminste een frisse kijk op het probleem van illegale downloads en een “uitgebreide collectieve licentie” zou (zeker als dat op Europees niveau wordt vastgelegd) wel eens echt een goed idee kunnen zijn. Maar een eenzame uitzondering daar gelaten doet niemand zelfs maar de moeite om het voorstel correct te lezen.
Nee, Groen, dat zijn wereldvreemde bemoeials die ons, als ze konden, nog zouden willen laten betalen om te ademen Mijnheer! Ondanks een blijkbaar sterke ecologische betrokkenheid van “de Vlaming”, kunnen voorstellen van Groen op basis van hun imago (dat andere partijen overigens graag mee in stand houden) en door gebrekkige Groene communicatie (het artikel in HLN was maandagochtend nog heel vaag en op de sites van Freya Piryns en de partij zelf was er geen letter over te vinden, hemeltergend als het onderwerp “internet” is) nooit serieus genomen worden. Indien Groen ooit terug echt politiek relevant wil worden, dan zal ze echt wel anders moeten gaan communiceren.
Twee mannen van middelbare leeftijd 
