Archive for the ‘e-life’ category
Act up against ACTA
The European Parliament will soon vote on ACTA, an international trade agreement that might have a huge impact on the internet as we know it. The YouTube video below explains some of the ramifications (in a propaganda-esque kind of way, but still) and this Wikipedia-article provides some more objective information and contains links to -a lot- more detailed reviews and criticisms.
The bottom-line: if you’re European and you were supporting the great anti-SOPA-protests in the U.S., this is the time to act yourself! Spread the word and sign one or more of these petitions against ACTA:
The video:
Out with Google Plus, in with Yammer
I’m not a social network expert by any measure, but it seems to become clear that although the initial enthusiasm among the geek-crowd was big, Google Plus isn’t cutting it in the real world. I don’t have a Plus-tab open in my browser any more and when I do go Plus, there isn’t a lot going on in my circles which I want to participate in.
Compare that to the way Yammer took off at the company I work for; in less than a months time 800+ colleagues (out of approx. 1500 employees) joined and we’re getting to know new colleagues, discussing more or less work-related topics (1500+ messages) in the open or in multiple interest-specific groups (15 at this moment). Good times!
I don’t know how Yammer is doing in other companies in Belgium (and Europe by extension), but to me is seems that Yammer succeeds where Google Plus is failing; bringing together a group of people (in a more or less “private” environment) that share a common context but who didn’t share a social network before and allowing them to engage and to create engagement.
Google Plus might be neat from a technology & privacy point of view, but it essentially was (and still is, I guess) a “me too” exercise, trying to occupy a market that has already very successfully been taken by Facebook & Twitter. And yes, Yammer does have an API.
Blij met oude brol en een toetsenbord
Aangezien ook dit jaar blijkbaar enkel de brave kindjes speelgoed van Sinterklaas kregen, heb ik mezelf afgelopen weekend dan maar een cadeautje gekocht; een n135 netbook van Samsung. Een beetje tegen de tablet-stroom in, ik weet het, maar ik ben zo tekst-georiënteerd. Geef mij een toetsenbord en ge hoort mij niet meer. En dan is er de kwestie van de prijs natuurlijk. Een 5 maand oud netbookje voor nog geen 200 Euro (met dank aan koopjeszoeker.be), daar hebt ge niet veel tablet voor, toch?
Soit, zondagnamiddag thuisgekomen pakte ik blij verrast mijn cadeautje uit om dan 5 minuten schaapachtig naar Windows 7 Starter te kijken. 2 minuten hadden kunnen volstaan, maar Windows 7 op een netbook, echt snel is dat toch niet. Maar zo wist ik dat ik Ubuntu 10.10 Netbook Edition met een gerust hart kon installeren, die Windows zou ik niet missen. Over die installatie valt weinig spannends te vertellen, behalve misschien dat ik een beetje heb getwijfeld over de partitionering van de harde schijf. Uiteindelijk heb ik sda1 en sda2 laten staan, dat lijken de recovery-partities van Samsung (met oa de Windows 7 installatie-bestanden). Voor de rest: smooth sailing!
En op die manier zit ik nu op de trein met m’n netbookje (6 uur autonomie, geen schrik van vertragingen); stukje bloggen, m’n presentatie over website-performantie bijwerken, een eerste versie van een nieuwe WordPress-plugin (DoNotTrack) tweaken … Straks nog een mailtje naar Sinterklaas, beloven dat ik braaf zal zijn en of ik in Juli dan een HTC Desire Z (met toetsenbord) krijg.
Waarom Wikileaks uw steun nodig heeft
Wikileaks, de klokkenluider-site van Julian Assange, ligt zwaar onder vuur van enkele machtige regeringen, van al dan niet door geheime diensten gedirigeerde DDOS-aanvallen en van grote bedrijven als Amazon, EveryDNS en Paypal die al dan niet onder druk van de Amerikaanse regering hun diensten aan Wikileaks weigeren.
Omdat
- Wikileaks al enkele bijzonder vuile zaakjes aan het licht bracht
- meer algemeen klokkenluiders een belangrijke rol hebben in het “accountable” houden van elke organisatie (en dus ook regeringen)
- de rechtstreekse en onrechtstreekse pogingen tot censuur van Wikileaks één van de grootste bedreigingen voor onafhankelijke journalistiek en vrije meningsuiting op het web zijn
… daarom ben ik ervan overtuigd dat Wikileaks gesteund moet worden.
Wat ge kunt doen? Wikileaks financieel steunen, een mirror opzetten en Wikileaks liken op Facebook of followen op Twitter. En hou uw vrienden en volgelingen vooral op de hoogte van de ontwikkelingen in deze onfrisse cyber-spionage zaak, want “The whole world is watching” is nog steeds een krachtig drukkingsmiddel!
Een paar interessante links voor wie meer wilt lezen:
Binnenkort Blog Action Day over Water
‘t Is maar om te zeggen dat ik hier op 15 oktober (Blog Action Day) iets stichtelijks over water zal schrijven. Misschien over flessenwater en de Facebook-pagina “100.000 leden voor kraantjeswater in restaurants”?
Ge moet daar overigens maar al eens naar gaan kijken, naar die pagina, dan ziet ge hoe ge als Communications Dikkedeur van pakweg een flessenwater-bedrijf niet met sociale media moet omgaan. Van de weeromstuit gaat ge misschien “kraantjeswater-fan” worden, ook al zit dat niet in uw genen, al dat Facebook-fan-gedoe.
De rest is voor de 15de en voor “Water no get enemy” van Fela Kuti, hier door zoon Femi en een handvol nobele onbekenden;
Ik ben 15 jaar
Ik ben 15. Het is te zeggen, dat is mijn internet-leeftijd. Ik vond immers net het bewijs van m’n eerste online activiteit, diep begraven in de Usenet-archieven van Google Groups. Op 12 Juni 1995 had ik blijkbaar problemen om met de Dcom-modem in m’n 486DX2 met Trumpet Winsock een verbinding te maken met de modem-pool van de universiteit van Gent. Het moet zijn dat ik dat toen heb kunnen oplossen, want volgens diezelfde ex-Deja News-archieven postte ik van 1995 tot 1997 af en toe bv. soc.culture.belgium en be.comp.
Alhoewel ik m’n eerste html-experiment niet meer terugvind, wordt m’n eerste echte homepage, die van 1996 tot 1999 online stond op http://www.belgonet.be/~frank/, wel voor het nageslacht bewaard op de fantastische Internet Archive’s Wayback Machine;
Vanaf 2002 had ik een shell-script dat elk uur rss-feeds binnenhaalde en met rss2html.pl uit xml-rss omzette naar html om m’n homepage te produceren (eerst nog op http://belgonet.be/frank, later op http://e-cafe.be/frank) en ook dat zit proper opgeborgen in de archieven van de Wayback Machine:
Op 28 april 2003 schreef ik m’n eerste blogpost op een zelf geïnstalleerde Nucleus, daarna kwamen de Telenet Blogs en m’n korte verblijf op WordPress.com om uiteindelijk op m’n eigen blog.futtta.be uit te komen. En die persoonlijke online geschiedenis hou ik liever zelf bij, in m’n eigen blog-archieven. Want ge kunt zoiets niet alleen overlaten aan Google, toch?
Het schrijven verleerd
Ik heb nooit goed kunnen schrijven. Enigszins leesbaar schrijven met pen en papier bedoel ik, dat is altijd een probleem geweest. “Zo’n hanenpoten, gij moet dokter worden” zeiden leraren in een goede bui, of anders “Onleesbaar Goossens, begin maar opnieuw!” Toen ik een jaar of 10 was, vond m’n vader dat hij moest ingrijpen. Ik moest tijdens de grote vakantie dagelijks een tekst uit het jaarboek van de Getuigen van Jehovah overpennen op een A4′tje, het bijbelvers van de dag en behorende uitleg. Goed voor m’n geschrift en m’n geloof moet hij gedacht hebben, maar het heeft voor geen van de twee mogen baten. Rond m’n 16de verzaakten we aan De Waarheid en na m’n studietijd viel ik ook pen en papier langzaam maar zeker af, ten voordele van scherm en klavier waarmee ik toch zo hyper-efficiënt gedachten kan invoeren, bewaren en delen. Papier en vooral pennen, da’s m’n vader zijn hobby (hij verzamelt, repareert en ontwerpt zelf), dat heb ik allemaal toch niet meer nodig?
Tot ik, na vele jaren van bijna geheel-onthouding van pen en papier, enkele dagen geleden een vakantiekaartje naar m’n ouders schreef en daarbij de finesse en het geduld ontbeerde om ook maar iets leesbaar te schrijven.
Sorry Mama, sorry Papa. Als jullie het niet ontcijferd krijgen, dit staat er dus;
Veel te goed weer, veel te lekker eten, veel te snel terug naar huis. Perfect dus, niet?
En daaronder dan onze namen, natuurlijk. Elise, bijna 4, had haar naam zelf geschreven en die was beter leesbaar dan wat haar papa had gekrabbeld.
