futtta's blog

Nog een paar uur en ons nazomer-verlof begint in wat -en iedereen kan dat beamen- sowieso al de mooiste maand ter wereld is.

Dit riedeltje van DJ Cam (met vocals van Stateless’ Chris James) zit alleszins in de soundtrack;

I’m not a social network expert by any measure, but it seems to become clear that although the initial enthusiasm among the geek-crowd was big,  Google Plus isn’t cutting it in the real world. I don’t have a Plus-tab open in my browser any more and when I do go Plus, there isn’t a lot going on in my circles which I want to participate in.

Compare that to the way Yammer took off at the company I work for; in less than a months time 800+ colleagues (out of approx. 1500 employees) joined and we’re getting to know new colleagues, discussing more or less work-related topics (1500+ messages) in the open or in multiple interest-specific groups (15 at this moment). Good times!

I don’t know how Yammer is doing in other companies in Belgium (and Europe by extension), but to me is seems that Yammer succeeds where Google Plus is failing; bringing together a group of people (in a more or less “private” environment) that share a common context but who didn’t share a social network before and allowing them to engage and to create engagement.

Google Plus might be neat from a technology & privacy point of view, but it essentially was (and still is, I guess) a “me too” exercise, trying to occupy a market that has already very successfully been taken by Facebook & Twitter. And yes, Yammer does have an API.

Une question pour mes amis et collègues Belgo-francophones (qui ressemble pas mal à une question que j’avais posé déjà en 2008):

Comme le N-VA de Bart De Wever ne figure plus dans les négociations pour la formation d’un nouveau gouvernement, n’est-il pas le moment idéal pour se débarrasser aussi de Olivier Maingain et son FDF, enfin de maximaliser nos possibilités de succès?

Merci d’avance pour ce geste politique courageux et indicatrice de votre souhait de réussite!

Zomaar een YouTubeken op m’n blog zonder context, ik doe dat zelden of nooit. Maar voor helden van nu die helden van vroeger coveren, daar wil ik nog wel eens een uitzondering voor maken. Ziehier het fabuleuze “The Headmaster Ritual” van The Smiths in de versie van Radiohead uit 2007:

Gisteren met veel plezier én een ferme krop in de keel naar de laatste afleveringen van “Six Feet Under” gekeken. In het echte leven ben ik minder emotioneel en met de dood heb ik nog niet veel te maken gehad, maar toon me een sterk verhaal in sfeervolle beelden met wat mooie muziek eronder en ge hebt me bijna aan het blèten:

Ik had de nacht ervoor nog over m’n overleden Nonkel Domien gedroomd, over de grootnonkel zoals ik hem in 1995 de laatste keer gezien heb. Tante Bertha was al een paar jaar overleden en met haar was ook de ziel uit hun Brussels appartement verdwenen. Nonkel Domien was zonder z’n vrouw een zielige, kinderloze misantroop geworden. In m’n droom ging ik regelmatig bij hem langs, maar in de realiteit ben ik na die ene keer -hij gaf me 500 frank en vertelde later tegen familie dat ik alleen voor het geld kwam- niet meer terug geweest.

We worden geboren, we sterven en ergens tussendoor proberen we -zoals de ratten, maar daar maken ze geen mooie series over- wanhopig iets na te laten. Kinderen, misschien, of iets “hogers” als sublimatie van die reproductie-drift. Nonkel Domien noemde zichzelf “Dokter in de Haarkunde” en schreef een boek over de coiffeurs-stiel dat nooit gepubliceerd werd. En dan?

Elvis is een genie! “Is”, zoals in “nog steeds”. Want Costello heeft, in tegenstelling tot die pillen-poppende karikatuur van een naamgenoot, the building nog niet verlaten. Soit, zoek het maar op, de man heeft ongelofelijk mooie muziek geschreven, is een levend monument zoals er écht niet veel rondlopen.

Hoe ik daar zo plots bij kom? Wel, ergens in de jaren 80 had Tracie Young (huh?) een radiohitje met dit juweeltje:

Ge hoort het, Vintage Costello! Schoon eh?

A couple of days ago I saw “Code Rush“, a non-fiction movie about life at Netscape while they were in the process of open sourcing their browser in 1998. It’s a great documentary about a defining moment in the history of the web, touching on subjects like code & quality (zarro boogs), the fight with Microsoft, the awkward marriage with AOL, the stock market, technology start-up culture and work versus life.

Open sourcing Communicator didn’t save Netscape as a company, but it did allow the Mozilla Organization to create a whole new browser suite based on XUL and NGlayout (later Gecko), which were 2 important building blocks for Phoenix, a standalone browser (instead of a suite) which we now know as Firefox.

Code Rush aired in 2000 on PBS in the States, but was released under a Creative Commons license in 2009. You can check out all footage (and search the transcripts) on clickmovement.org.