As some people don’t reply to e-mail (within an acceptable timeframe), I started out sending this kind reminder;
Please pong when I ping.
If not, communication (via whatever means) is pretty useless, no?
De kerken lopen leeg, maar pakweg 5 keer in een mensenleven (doop, eerste communie, tweede communie, huwelijk en dood) speelt de Katholieke Kerk toch een onmiskenbaar grote rol in het leven van veel gelovige en zelfs ongelovige Belgen (en Fransmannen en Spanjaarden en …). Soit, Michel had het er al uitgebreid over, dus dat moet ik hier niet meer doen.
Maar “nee!”, de (Katholieke) Kerk heeft al lang geen monopolie meer op de grote levensmomenten. Want “ja!”, er zijn alternatieven; zeker voor ongelovigen. 
Het hangt er gewoon van af wat je er zelf van wilt maken, hoe je die grote momenten wilt vieren. Veerle en ik zijn diep-ongelovig en hebben in 2002, samen met een toffe madam van wat toen nog de Unie van Vrijzinnige Verenigingen heette, zelf onze trouwceremonie uitgewerkt. Met diezelfde vrouw hebben we in juli 2006 de geboorte van onze dochter op een voor ons zinvolle manier gevierd. En Elise heeft net haar Lentefeest achter de rug.
Het is maar wat je er zelf van wilt maken, wat voor jou zinvol is. Indien je gelovig bent en geboorte, trouw en dood in en met de Kerk wilt vieren, fantastisch. Maar als dat niet écht zo is, denk dan even na over de alternatieven. En contacteer eventueel het “Huis van de Mens” om te praten over hoe jij zelf zin kunt geven aan die grootse momenten in het leven?
Gisteren vierden we dat ons dochterken geen onbeholpen kleuter, maar een zelfstandig denkend kind is geworden.
Dat zelfstandig denken, we gaan dat ongetwijfeld nog vervloeken, maar het is een lief, slim en grappig prachtkind, ons Elise. Ze mag nu stoppen met groot worden, het is goed zo!
Jongensdromen, tja, hoe gaat dat? Het ene moment zijt ge 7 en ge zoudt -ondanks dat kleine probleem met uw bijna blinde rechteroog- piloot willen worden. De seizoenen wisselen, en voor ge het weet wordt ge 15. Uw bril is niet het enige praktische bezwaar tussen droom en daad, want blijkens uw schoolresultaten zijt ge niet echt de slimste van den hoop. Maar het leven gaat voort, computers en hormonen wenken en ge stapt verder, de grote mensen-wereld in. Doen alsof ge ergens iets van kent, op het werk. Verliefd, verloofd, getrouwd, een huisje, een tuintje en een koppel gekortwiekte kiekens ook. En een kindje, een lief klein dochterken.
Een paar weken voor ge alweer verjaart, begint dat kindje met blinkende oogjes vragen te stellen. Of ge graag met speelgoed speelt. Of ge zoudt willen kunnen vliegen en of dat dan met een vliegtuig of toch liever met een helikopter zou zijn. Uw vrouw probeert het te verbergen, maar ge ziet dat ze achter haar boek zit te grinniken.
Die zondag, de dag voor uw verjaardag, hoort ge vrouw en kind regelmatig fluisteren en lachen en als ge na het avondeten terug binnenkomt van bij de kiekens, staat uw fantastische wederhelft daar met een groot cadeau in haar handen. Ge scheurt het papier er van rond en ge zijt zo blij als een 7-jarig jongetje als ge ziet dat ge een helikopterken op afstandsbediening hebt gekregen. Vliegen lukt nog niet héél goed, maar plezierig is het zeker! Terwijl ge op de trein naar het werk een semi-nostalgisch verjaardags-blogpostje schrijft, verheugt ge U al op uw thuiskomst bij vrouw, kind en helikopterken. De kiekens, die wachten wel, wegvliegen kunnen ze toch niet meer.
Ik weet niet of onze katten er voor iets tussen zitten, maar ik vind af en toe jonge kikkers in onze veranda. Ik pak die beestjes dan voorzichtig op, laat ze even door Elise bewonderen en zet ze tenslotte in de grachtkant iets verderop. En daar leven ze, ik twijfel er niet aan, nog lang en gelukkig.
Maar afgelopen weekend vond ik in de veranda, verstopt onder speelgoed en kattenhaar, een dood kikkertje, volledig gemummificeerd. Ocharme, maar zo fascinerend om te zien hoe mooi dat beestje geconserveerd is gebleven.
Ik ben hoegenaamd geen aspirant-fotograaf en ik heb dan ook geen macro-lens en statief om zoiets goed te doen, maar in deze DropBox fotogalerij staan mijn pogingen tot “Portret van een dood kikkertje”.
Iedereen met een beetje gevoel voor goeie muziek moet verplicht de neus optrekken voor alles wat naar Neil Diamond ruikt. Dat is, denk ik, altijd zo geweest. Met disco en rock had Neil niets te maken, maar ook dichter bij huis leek hij nooit op veel steun te moeten rekenen: niet genoeg bloempjes voor de hippies, te eenvoudige woorden voor de singer-songwriters, te veel orkestratie voor de folkies misschien?
Maar ik ben 43, ik ben niet meer bezig met wat wel of niet cool is en ik kan toch niet meer volgen. Dus toen m’n 6-jarig dochterken een paar weken geleden thuiskwam van een middag spelen bij een vriendinnetje en out of the blue vol vrolijke overgave “Sweet Caroline” zong, was ik direct verkocht. “Sweet Caroline” is een pracht-song, ik word daar vrolijk van! U ook?
En indien ge het hier toch moeilijk mee zou hebben, wanneer ge echt goed luistert hoort ge misschien een echo van Leonard Cohen’s “So Long, Marianne” in het refrein. En Cohen, die moogt ge wel graag horen van uw geloof, toch?
Naar zee geweest, een ijsje gekocht en een foto getrokken:
Als die van Ola een foto-wedstrijd organiseren kunnen we zo meedoen. We vertellen er dan misschien beter niet bij dat ze die Cornetto twee happen later heeft weggesmeten?