futtta's blog

Gisteren Liezeke’s verjaardag gevierd met familie, vrienden en veel zon. Dat het leuk was, getuige onderstaand tubeken:

Dank aan aanwezigen en de zonnegoden. En YouTube voor de annotations, m’n vrouw heeft zich geamuseerd

Deze middag in het Koopcentrum in Sint-Niklaas voor de eerste keer met ons dochterken op de draaimolen gegaan. Direct in zo een vliegtuigje natuurlijk, want dat vond de papa vroeger ook altijd het leukste.

Veerleken stond met de gsm in aanslag om enkele foto’s en vooral dit kort vaag filmpje te maken, waarop ook gij -met enig inlevingsvermogen- kunt zien dat ons Liezeken bijzonder enthousiast was, ondanks de lastige co-piloot die niet van de boordinstrumenten kon blijven!

Ik ben er vorige week met mijn vrouwtjes even van tussenuit geknepen, naar Centerparcs De Vossemeren in Lommel. Ongelofelijk plezante vakantie met ons snel groeiend dochterken; Elise trok in haar rode laarsjes door de (Lommelse) Sahara, danste vrolijk op de muziek in de lawaaierige kinderdisco, plonste breed glimlachend in het zwembadje, aaide de koe en geitjes in de kinderboerderij en stal, om het dan toch maar kort samen te vatten, grondig de show. 9 dagen volcontinu met vrouw en dochter, lang geleden en wreed genieten. Nu afkicken in Brussel, dat zal een ander paar mouwen zijn. Ik zal dan nog maar wat fotokes kijken zeker?

Man, ik ben toch een gelukzak!!

Als ik dit zie, dan voel ik me … euhhh … Ah, “Sweet thing” van The Waterboys (en van Van Morrison, origineel), ken je dat? Wel zo voel ik me dan dus!

Ons klein blinkend appelken heeft al 2 dagen wreed last van haar tandjes. Overdag trekt ze het nog redelijk, dan is er genoeg afleiding van de pijn, maar ‘s nachts wordt ze met een luide schreeuw wakker en dan huilt ze zich precies de longen uit het kleine lijfje. Ons ouderhart krimpt dan in elkaar, “laat ons nog even wachten, misschien valt ze terug in slaap” probeer ik nog en Veerle knikt ongelukkig-beteuterd van “ja”. Maar de tandjesduivels laten niet los en Elise haalt nog luider uit. “Ik zal maar gaan eh”, zeg ik recht springend en Veerle lijkt al een beetje opgelucht.

“Papa komt ze Liezeken” roep ik terwijl ik de trap in zeven haasten opren. “Papa komt je helpen eh lief dochterken” zeg ik terwijl ik de pijnstiller uit de badkamerkast gris en de kleine schat valt al een beetje stil, want ze hoort haar papa. Op haar kamertje gekomen pak ik haar vast en knuffel ik mijn nog nasniffend liefste dochterken en ze klemt zich stevig aan me vast. Ik praat zachtjes tegen haar, droog de traantjes, geef een pijnstiller, zing haar zachtjes wiegend rustig en leg haar wat later terug in haar bedje. Ze ziet er alleszins weer een beetje ontspannen uit en glimlacht vaagjes wanneer ik fluister dat ze maar moet roepen als ze terug pijn heeft en dat ik er dan direct terug zal staan.

Ik sluip terug naar beneden en stilletjes, een beetje pervers, hoop ik dat ze ons straks, in de veel te vroege ochtend, toch terug huilend bij zich roept. Want je de pijn wegnemen bij je hulpeloos dochterken en haar zachtjes kunnen troosten, dat is papa zijn, intens.

Omdat ik nu eenmaal bij grote telco in Brussel werk, probeer ik het liefste dochterken van heel de wereld al een beetje vertrouwd te maken met de wonderen van mobiele communicatie. En niet voor het één of ander, maar ze zegt dus echt al ‘allo’ eh …

Een paar dagen geleden nog eens met Liezeke hier bij ons in de straat naar de koeien gaan kijken: