Wel, dan zijt ge blij dat ge een goeie fietsenmaker hebt die niet alleen opnieuw de garantiekaart maar ook z’n conclusies trekt en daarom een ander type scharnier steekt. Eentje dat verdacht veel lijkt op wat er op uw Vero vouwfiets zat, waar ge nooit scharnier-problemen mee hebt gehad:

Ge moet weten, ik ben “Gegradueerde in de Toegepaste Communicatie”. Dat zegt U niet veel? Wel, mij ook niet! Ik heb met dat diploma 3 maanden interim bij een Brussels PR-bureau gewerkt. Tijdens de sjieke opening van hotel Le Méridien in Brussel besefte ik dat ik, ondanks dat propere colbert-vestje, niet thuishoorde in de PR. Blijkbaar moest ik de publieke relaties met de etende en drinkende journalisten verzorgen, terwijl ik eigenlijk gewoon stilletjes aan tafel zat en een hapje mee at. Ik heb Toegepaste Communicatie-gewijs ook nog een jaartje als freelance journalist voor “Het Vrije Waasland” gewerkt, maar dat verdiende amper genoeg om tijdens het weekend de dorst te lessen.

Buiten de “professionele communicatie”-sector heb ik evenmin potten gebroken; ik was een paar weken administratief bediende op de commerciële binnendienst van Recticel, een jaartje stafmedewerker bij de MJA en -daar komt de bekentenis- nog tijdens m’n studies ben ik met de zichtbaar succesvolle overbuur bij vrienden en familie gaan leuren met verzekeringen. Van deur tot deur lucht verkopen, ik voelde me precies terug Getuige van Jehovah.

Om maar te zeggen: ik heb in de eerste helft van de jaren ’90 best één en ander geprobeerd op de arbeidsmarkt. Maar m’n werkloosheid in 1994-95, dat was de job die echt het verschil heeft gemaakt. Want tijdens die 15 heerlijke maanden vol verveling en nietsdoenderij heb ik het internet leren kennen, via een gratis inbel-account van de RUG. Zonder die werkloosheid geen fascinatie voor dat vreemde WWW, geen IBO-tewerkstelling bij die PC winkel die ISP wilde zijn en dus geen kleine carrière als webmens.

Nee, als ik ooit terug werkloos zou zijn, laat me dan alsjeblieft rustig van uw belastingen profiteren. Ge kent me, ik zal uw geld wijselijk investeren in kennis-vergaring. Wie weet welke nieuwe microbe ik dan te pakken krijg? Onze economie (en dus uw portemonnee) kan er alleen maar wel bij varen!

En wat zouden de “ventielterroristen” van Les Flagadas er van vinden dat de slogan quasi letterlijk uit een oud Humo-interview met enkele van hun activisten lijkt te komen:

De 4×4, dat is een uiting van pure arrogantie. Zo van: ‘De stad is een jungle, hier kom ik met mijn tank, allemaal opzij.’ Wij willen dat de stad aan de mensen wordt teruggeven.

Dit riedeltje van DJ Cam (met vocals van Stateless’ Chris James) zit alleszins in de soundtrack;

Compare that to the way Yammer took off at the company I work for; in less than a months time 800+ colleagues (out of approx. 1500 employees) joined and we’re getting to know new colleagues, discussing more or less work-related topics (1500+ messages) in the open or in multiple interest-specific groups (15 at this moment). Good times!

I don’t know how Yammer is doing in other companies in Belgium (and Europe by extension), but to me is seems that Yammer succeeds where Google Plus is failing; bringing together a group of people (in a more or less “private” environment) that share a common context but who didn’t share a social network before and allowing them to engage and to create engagement.

Google Plus might be neat from a technology & privacy point of view, but it essentially was (and still is, I guess) a “me too” exercise, trying to occupy a market that has already very successfully been taken by Facebook & Twitter. And yes, Yammer does have an API.

Nu is de vraag: welke vogel dacht hier koekoek te zijn? Een echt koekoeksei is het waarschijnlijk niet; als ik Wikipedia mag geloven leggen die begin juni hun ei bij zowat alles behalve kippen. Op Facebook opperden vriendjes dat het een merel- (maar die hebben blauwe eikes) of kievitsei (maar die zijn donkerder, met grotere vlekken) kon zijn, maar we zijn er dus nog niet uit. Wie helpt deze vondeling uit z’n slepende identiteitscrisis?

“Fietsbellen!”, riep ik onlangs dan ook in het midden van de nacht tegen m’n schone slapende vrouw. “Ik wil fietsbellen als ringtone vrouwtje” en m’n echtgenote stemde, nadat ik het oorstopje een beetje wild uit haar liefelijke rechteroor pulkte,  enthousiast in met deze briljante vondst. “Ik ben wel nog erreugh moe liefje” pruilde ik geslepen en nog voor ik m’n zin kon afmaken sprong mijn supervrouw fluks uit bed. “Geen probleem”, zei ze, “laat mij maar doen!” Toen ik voor de formaliteit nog wat protesteerde, snoerde ze me de mond met “Wat Chloe O’Brian kan, kan ik ook”! “Doe maar die van Queen” probeerde ik nog te roepen, maar zalig slapen de simpelen van geest en ik droomde psychedelische taferelen van fietsbellen, naakte vrouwen en luide gitaren:

Enkele uren later werd ik wakker, met Veerle die geduldig naast het bed op de grond zat te wachten. “Luister”, beval ze me en ik luisterde;

[The MP3-player is only visible on my blog, click through to my original post to enjoy!]

“Prachtig!” riep ik en ik gaf haar een beschaafd schouderklopje, “Hoe heb je dat klaargespeeld dan?”. M’n ûberVeerleken keek me aan alsof ik een kleuter was die voor de 100ste keer “Waarom?” vroeg en antwoordde toen zuchtend met een perfecte bulleted list, die ik hier trouw copy/paste:

• Je wilde Queen, die hun “Bicycle Race” staat natuurlijk op YouTube, dat als mp4 rippen kan het kleinste kind.
• VLC wilde die mp4 niet naar een mp3 audio-bestand omzetten, ik heb er dan maar Ogg Vorbis van gemaakt.
• Maar Ogg Vorbis is voor freaks, dus ik heb er met mp321 een mp3 van gemaakt
• Die mp3 heb ik op de SD-kaart van je nieuw speelgoed gekopieerd
• Ik installeerde Ringdroid van op de Android Market en knipte die magistrale fietsbellen tenslotte uit de mp3

“Je bent geniaal schat” riep ik, “laat ons nog eens uit de bol gaan op die ultieme fietshymne van Freddie en Brian!”. We sprongen recht en begonnen stevig te rocken en te rollen op het echtelijke bed. M’n liefde voor het leven danste haar prachtige borsten bloot en ik maakte me klaar om de solo van Brian May op m’n kleine ukelele te spelen toen plots de fietsbellen weerklonken. Ik nam verbaasd op en een grijze man van SABAM kwam -telefoon in de hand- de kamer binnen om ons erop te wijzen dat het rippen van audio om een ringtone te maken, zelfs al gaat het maar over 12 seconden, onderhevig is aan de wetgeving op het auteursrecht en dat we de leden van SABAM dan ook een billijke vergoeding verschuldigd waren die hij -en terwijl hij dat zei kleedde hij zich uit- nu kwam innen. Zo werd ik deze nacht badend in het zweet wakker, m’n Veerleken zacht snurkend naast me. Ik wilde haar nog even wakker maken om haar te vertellen over de fietsbellen en vooral over Brian May op ukelele, maar de gedachte aan die man van SABAM was er te veel aan. Ik denk dat ik de fietsbel-samples op FreeSound maar eens ga beluisteren.

Wait, what do I do at work? I try to discover (by experimenting and reading) how web technology can be used and I try to apply that knowledge to help colleagues steer their projects. That’s like … exploring and navigating, no? So as of today I’m Futtta the Web Technology Explorer and Navigator on LinkedIn!

On Thursday, May 12th someone pretty high up in the company hierarchy decided we had to have a web application ready on the 19th. The catch: it had to be able to handle a shitload of traffic in only 2 days time. After consulting with a couple of specialists and reviewing our options, we decided to go for it with our existing web-development partner. Because of available expertise and resources however, we decided to switch from J2EE to .Net and to deploy the application on Microsoft’s “platform as a service” offering, called Azure.

In 5 days time (what weekend was that?), using a shared Google Docs spreadsheet as project hub (for bug-list, todo’s, translation strings and in document IM) the application was developed, tested and hammered upon with a huge load-test and on Wednesday-evening the final version was deployed on Azure.

The most interesting technical tidbits (as designed by a smart and very motivated lead-developer):

• the architecture is based on Azure’s Compute “web role” and “worker role” instances, with the “web role” instances taking care of capturing user data and putting it on a queue and the “worker role” instances asynchronously picking up, processing and storing the data
• data relevant for the “web role” instances is available in distributed cache
• processed data is stored in Azure Storage’s blobs & tables (i.e. not in Azure SQL)
• static files are offloaded to Azure’s CDN

The application handled a huge amount of traffic the first two days. Due to circumstances the load was especially high on Thursday morning (with over 800 HTTP-requests/second), but performance and availability remained perfect. It was like walking on this fluffy cloud, really:

En ja, het is toch al wreed schoon weer voor den tijd van het jaar geweest eh Meneer?