Category Archives: pendelen

blogposts op blog.futtta.be over mijn dagelijkse verplaatsingen (met de vouwfiets en trein) tussen eksaarde (lokeren) en brussel (noordstation en reyerslaan).

Stress op de trein

Gisteren op de trein deze cover van Metro (het gratis krantje) gespot:cover van metro op 13 Juni 2013, één grote advertentie voor nivea stress protect

“Werken op het Spoor; 1 trein op 2 wordt afgeschaft” en die foto, daar hebben meer dan één treinreiziger bij gevloekt. Verscheidene mensen op de trein en op het werk reageerden inderdaad uitgesproken negatief. Want dat kan toch niet? Werken op het spoor, OK, maar 1 trein op 2 afschaffen, echt?

Nèt echt maar nee, niet echt dus. Want op pagina 3 stond opnieuw een Metro-logo en die was op die manier dus ook front. En voor wie héél goed keek, bengelde onderaan de eerste pagina de melding “advertentie”. De reclame ernaast vroeg of dit nieuws me stress bezorgde en verwees door naar de allerlaatste pagina waar Nivea me weer eens iets nieuws probeerde aan te smeren. Nivea Stress Protect? Nee dank U!

Maar wat moeten we nu met die negatieve gevoelens die de fake eerste pagina opriep? Wel, ik heb besloten om een klacht bij de JEP in te dienen. Want een advertentie die moedwillig de indruk wilt wekken redactionele content te zijn om negatieve gevoelens te creëren, dat stinkt. Geen Nivea Stress Protect die dat kan maskeren.

Blij met oude brol en een toetsenbord

Aangezien ook dit jaar blijkbaar enkel de brave kindjes speelgoed van Sinterklaas kregen, heb ik mezelf afgelopen weekend dan maar een cadeautje gekocht; een n135 netbook van Samsung. Een beetje tegen de tablet-stroom in, ik weet het, maar ik ben zo tekst-georiënteerd. Geef mij een toetsenbord en ge hoort mij niet meer. En dan is er de kwestie van de prijs natuurlijk. Een 5 maand oud netbookje voor nog geen 200 Euro (met dank aan koopjeszoeker.be), daar hebt ge niet veel tablet voor, toch?

Soit, zondagnamiddag thuisgekomen pakte ik blij verrast mijn cadeautje uit om dan 5 minuten schaapachtig naar Windows 7 Starter te kijken. 2 minuten hadden kunnen volstaan, maar Windows 7 op een netbook, echt snel is dat toch niet. Maar zo wist ik dat ik Ubuntu 10.10 Netbook Edition met een gerust hart kon installeren, die Windows zou ik niet missen. Over die installatie valt weinig spannends te vertellen, behalve misschien dat ik een beetje heb getwijfeld over de partitionering van de harde schijf. Uiteindelijk heb ik sda1 en sda2 laten staan, dat lijken de recovery-partities van Samsung (met oa de Windows 7 installatie-bestanden). Voor de rest: smooth sailing!

En op die manier zit ik nu op de trein met m’n netbookje (6 uur autonomie, geen schrik van vertragingen); stukje bloggen, m’n presentatie over website-performantie bijwerken, een eerste versie van een nieuwe WordPress-plugin (DoNotTrack) tweaken … Straks nog een mailtje naar Sinterklaas, beloven dat ik braaf zal zijn en of ik in Juli dan een HTC Desire Z (met toetsenbord) krijg.

Heulen met de vijand

Afgelopen zaterdag werd in “Interne keuken” op Radio1 de eeuwige discussie over auto versus minder auto nog eens opgerakeld. Niet dat ik geluisterd heb, ik was op dat moment mijn fietsketting aan het smeren of zo, maar deze tweet van ex-collega Jeroen Fossaert raasde wel voorbij in m’n Facebook-stream;

Radio 1 over ‘mijn auto mijn vrijheid’. Discussie nonsens zolang bvb BRU – Diegem sneller per wagen dan trein. (cc @filletk )

Zo’n uit z’n verband gerukte stelling zet me aan het denken natuurlijk. Bedoelt Jeroen dat het simpele feit, dat de auto op die route sneller is, elke discussie over minder auto dan ècht volledig overbodig maakt?

Maar de tijd van m’n grote gelijk heb ik enkele verjaardagen geleden al achter me gelaten en terwijl ik de druk in de banden van m’n vouwfiets nog eens controleerde, bedacht ik dat auto-liefhebbers eigenlijk de grootste pleitbezorgers van het openbaar vervoer zouden moeten zijn. Want meer pendelaars op de trein, dat is minder file voor de Jeroenen. Omgekeerd zouden treinreizigers dan kunnen ijveren voor meer auto; meer plaats om de benen te strekken en minder hoge piekuur-belasting van materieel en netwerk en dus minder vertragings-ellende.

Als iedereen zo pleitbezorger wordt voor “de andere”, zullen de wetten van vraag en aanhod op basis van al dat egoïstisch altruïsme de weegschaal in een quasi goddelijk evenwicht brengen! Of misschien verandert er zo weinig of niets, maar we nemen het dan wel voor elkaar op en dan hebben we ten minste dat warme gevoel van verbondenheid. Liefde is heulen met de vijand!

(voor wie het zich afvraagt; de treinrit Brussel (Noord) naar Diegem duurt 11 minuten)

Op de trein, bijna thuis

Dinsdagavond, iets na 5. Ik zit op de trein, de oortjes galmen Radiohead en het schemert binnen en buiten. Nog even en ik ontsnap aan deze TL-verlichte trein die met de welgemeende excuses van de conducteur door de eerste najaars-donkerte gefrustreerd achter een piekuurtrein tjokt. Bijna thuis, gelukkig, maar nu nog even genieten van deze aangenaam onaangename vervreemding.

[720p] Radiohead – Prague 2009 [Full Concert]

Watch this video on YouTube.

Afscheid van m’n Vero

M’n Vero en ik, we gaan uit elkaar. We waren 2,5 jaar lang onafscheidelijk, maar ze vindt me de laatste tijd te veeleisend. Ik wil inderdaad vooruit en dan trek, sleur en duw ik haar tot ze mee wilt. Daar heeft ze het moeilijk mee en sinds ik haar een paar maand geleden zowat mishandelde, is het nooit meer écht goed gekomen. Dus het is beter voor ons alletwee, ik ruil haar in voor een nieuw model; sneller, jonger, steviger! M’n Vero heeft overigens ook al iemand anders, daar heb ik zelf voor gezorgd, want ik wil dat ze goed terechtkomt! Maar mijn nieuwste verovering is wel familie; m’n Vero liep er misschien niet mee te koop, maar ze was eigenlijk een Dahon en dat is m’n nieuwe vouwfiets dus ook.

Het is dus weer geen exclusieve Birdy geworden, geen dure Brompton en ook geen nieuwerwetse Ori, maar een Dahon Vitesse D7HG. Fantastische zithouding, lichte en dus snelle fiets, een onberispelijke afwerking en een bijzonder scherpe prijs. In prijs en afwerking zit hem overigens het grootste verschil met m’n Vero. En in die fantastische Shimano Nexus 7-speed naafversnelling natuurlijk.

Een twist grip shifter en pot-versnellingen, ik zit bijna terug op de Raleigh Grifter waar ik in m’n jeugd van droomde!

Over hoe ik aan den lijve ondervond dat ge altijd een fietshelm moet dragen

Op de fiets door Brussel, is dat niet gevaarlijk?” vroeg men mij soms. “Nee” zei ik dan altijd een beetje stoer, “goed afgestelde remmen, een beetje geconcentreerd rijden en dan valt dat goed mee”.

Tot gisterenavond een voetganger met typisch Brusselse doodsverachting de straat zonder boe of ba overstak, een auto de remmen voor haar moest dichtgooien en ik hetzelfde deed om niet achterop die monovolume te knallen. Remmen dicht, de lucht in, door de achterruit van die vervloekte Opel het Schaarbeekse ziekenhuis binnengevlogen.

Op de spoed moesten ze 3 sneeën op m’n linkerarm dichtnaaien en hebben ze paar mooie zwart/wit foto’s genomen om daar -na lang wachten- op te zien dat er niets gebroken of gebarsten was in pols of nek, waarop ik goed bevonden werd om me terug in het verkeer te begeven, voorlopig wel zonder vouwfiets.

“Het valt mee, het had veel erger kunnen zijn” en “Ge hebt geluk gehad dat ge een helm ophad Mijnheer” zeiden Mario en Pieter (de vriendelijke ambulanciers), verpleegsters en dokters heel de avond lang. Absoluut! Ik en mijn Giro Flak fietshelm, wij zijn vanaf nu helemaal onafscheidelijk. Hopen dat Veerle dat geen belemmering vindt, zo in bed …

ORI vouwfiets geplooid en gewogen

ori MI8 (of is het M9?)Eergisteren plat gereden met m’n Vero in Brussel, de nochtans bijzonder stevige maar vooral nieuwe buitenband bleek grondig naar de knoppen. Ik heb m’n fietsje dus binnengebracht bij Mobibikes en daar kreeg ik als vriendelijke maar ongetwijfeld ook commercieel verantwoorde geste ter vervanging een Ori MI8 in de handen gestopt. Als Christophe hoopt op een vermelding op m’n blog, heeft hij geluk, want dit lijkt wel heel sterk op een blogpost over Ori vouwfietsen, niet?

De Ori (ook verkocht als Mezzo) is even Brits als oer-vouwer Brompton en werd ontworpen door ex-Benetton F1 ingenieur Jon Whyte (die eerder ook al “full rear suspension” MTB’s voor Marin tekende). De MI8 lijkt overigens op een modernere versie van z’n befaamde stalen landgenoot (kijk maar op deze foto), met een scharnierloos monocoque aluminium frame met zelfsluitende koppelingen aan  achter- en voorwiel, Shimano Nexus 8-speedpotversnellingen” en een heel strak design dat mooi assorteert met m’n zwarte fietsmuts.

Enkele korte ritjes maken geen uitgebreide test, maar ik kan wel zeggen dat de overstap van m’n Vero (Dahon) naar de Ori MI8 niet zonder slag of stoot ging. Ge had me moeten horen vloeken toen ik dat klereding op de trein niet proper opgeplooid kreeg. En de goeie raad van de conducteur, heel de weg tussen Lokeren en Dendermonde, hielp ook voor geen meter. Het kan nochtans best snel, kijk maar:

Folding an Ori foldingbike really fast

Watch this video on YouTube.

En inderdaad, ik ben over de middag nog even gaan oefenen en dat ging al heel wat vlotter. Voor de rest is de afstand tussen het zadel het stuur de stuurpen betrekkelijk klein, maar al bij al is de Ori MI8 een knappe, lichte en snelle vouwfiets. Een ideaal opstapje naar een Birdy, misschien?