Ook ik ben nog jong geweest, in de tijd dat BMX’en en mountainbikes nog moesten worden uitgevonden en Roger De Coster de beroemdste der gemotoriseerde moddervreters was. Het was 1977, ik woonde in Blaasveld en ik ging bij Ivan spelen, die stoer rondreed met een echte Raleigh Grifter (mooie foto’s hier), waarnaast mijn nieuwe oranje jongensfiets maar een kneusje leek.
Een jaar later waande Ivan zich op een oude brommer zijn tuin omploegend al helemaal Roger De Coster. Ik heb één keer met zijn aftandse Mobylette mogen rijden en bolde stomweg tegen een muur. De Costers troonopvolger André Malherbe had duidelijk niets van mij te vrezen. Voor zover ik weet heeft Ivan ook geen potten gebroken in de internationale motorcrosserij.
Maar mijn Vero vouwfiets heeft nu, net als die Grifter toen, wel stoere twist-shift versnellingen aan het handvat. Vitessen in het stuur en een stevige pot op, zo ben ik 30 jaar na datum toch nog een beetje Roger De Coster. Misschien moet ik net als Ivan toen ook nog speelkaarten tegen m’n wielspaken laten ratelen terwijl ik door Brussel cross?
Deze ochtend reed ik met de vouwfiets van Brussel Noord door de Rogierlaan, rond het Meiserplein naar de Reyerslaan. Op zich is dat niet uitzonderlijk, maar vandaag bracht ik dat met mijn nieuwe oude gsm beverig in beeld, trok dat (met een omweggetje via VLC-player om van de mp4 een wmv3-bestand te maken) binnen in Windows Movie Maker, versnelde de boel een beetje, plakte er een stukje Laurent Garnier onder en vlamde dat YouTube binnen. Het resultaat, in navolging van LVB en Maarten-de-blogoloog; een versneld video-reisverslag;
Maar aan die blokjes, daar moet ik misschien wel nog wat aan doen …
Gisteren weer bijzonder loemp geweest. Eerst de wordpress.com-stats voor mijn blog kapot gemaakt; mijn WordPress-api-key is niet meer geldig voor deze blog. ‘t Is nu wachten op hulp van de wordpress.com support om opnieuw domweg naar die onbenullige feitjes te kunnen staren.
Eéntje is geentje en daarom ’s avonds in het ingeslapen Eksaarde-dorp ook nog eens gevallen met de vouwfiets; te snel willen rijden, recht op de pedalen, voet van trapper geschoten, evenwicht kwijt aan pakweg 30 per uur en op die manier een spoor van geraspt vel (van mijn linkerarm) op het asfalt achtergelaten. Loemp zijn doet zeer, zeker als er (nog steeds vochtige) schaafwonden aan te pas komen.
Het heeft even geduurd, maar ik vouwfiets sinds vorige week dinsdag opnieuw vrolijk door Brussel. In tegenstelling tot wat de aficionados me aanraadden, ben ik niet voor een Brompton gegaan. En een Birdy, da’s al helemaal out of my league.
Nee, ik heb voor de goedkoop gekozen; een Dahon Roo D7 die dan nog eens onder vreemde vlag vaart. Met mijn Vero (afkorting van de naam van de groothandelaar die zich een container van die merkloze Dahons heeft gekocht) heb ik een splinternieuwe vouwfiets die echt wel ongelofelijk goed bolt voor minder dan 400 euro. Het versnellingsapparaat schakelt als boter en het in hoogte verstelbaar stuur is ook handig. Als ik de bouw van de oude Dahon en de nieuwe Vero (Dahon) vergelijk, valt ook op dat het scharnier van de stuurstang er nu veel degelijker uitziet. En een nieuwe fiets, dat betekent garantie; 2 jaar op de fiets en zelfs 10 jaar op de kader. Dat het echt niet fout kan gaan, toch? Ik zal eens zwaaien als ik U voorbijzoef op uw stevige gietijzeren Brompton!
Eergisteren avond, bij het naar boven fietsen uit de parkeergarage, plooide mijn vouwfiets waar hij niet zou mogen vouwen; net boven het scharnier van de aluminium stuurstang. Een onzachte en weinig elegante landing op het beton gemaakt, maar daar heb ik gelukkig enkel wat kniepijn aan overgehouden. Of die geplooide fiets nog voor een zacht prijsje te repareren is daarentegen?
Ook ik ben nog jong geweest, in de tijd dat BMX’en en mountainbikes nog moesten worden uitgevonden en Roger De Coster de beroemdste der gemotoriseerde moddervreters was. Het was 1977, ik woonde in Blaasveld en ik ging bij Ivan spelen, die stoer rondreed met een echte Raleigh Grifter (mooie foto’s hier), waarnaast mijn nieuwe oranje jongensfiets maar een kneusje leek.
