Category Archives: vouwfiets

Blogposts op blog.futtta.be over mijn leven als super-pendelende vouwfietser (eerst met Dahon, nu Vero, maar ooit met een Birdy!)

I Am A Cyclist, And I Am Here To Fuck You Up

I Am A Cyclist, And I Am Here To Fuck You Up

It is morning. You are slow-rolling off the exit ramp, nearing the end of the long-ass commute from your suburban enclave. You have seen the rise of the city grow larger and larger in your windshield as you crawled through sixteen miles of bumper-to-bumper traffic. You foolishly believed that, now that you are in the city, your hellish morning drive is coming to an end.

Just then! I emerge from nowhere to whirr past you at twenty-two fucking miles per hour, passing twelve carlengths to the stoplight that has kept you prisoner for three cycles of green-yellow-red. The second the light says go, I am GOING, flying, leaving your sensible, American, normal vehicle in my dust.

Vouwfiets-dilemma’s 2015

Na 5 jaar vouwfietsen, naar schatting 23.000 km en 3 nieuwe stuurscharnieren (!) heb ik mijn Dahon Vitesse D7HG dan toch vervangen. Ik heb getwijfeld of ik dan toch voor Brompton zou gaan, maar zelfs het basismodel kost bijna dubbel zoveel en rekening houdend met de opties die ik zou moeten bijbetalen, mijn fietskilometers, het terrein (Brussel is veeleisend voor fiets en berijder) en mijn … slijtige rijstijl, zie ik me die extra investering daar absoluut niet uithalen.

Oud (2010) en nieuw (2015) nog even samen

Een nieuwe Dahon Vitesse D7HG dus (en ja, opnieuw met die Shimano Nexus 7-speed internal hub, wie zou er nu om god nog met een derailleur willen rondrijden?), maar daar stopte het twijfelen niet; meer dan 20% goedkoper (!) online kopen, of voor de fietsenmaker om de hoek kiezen. Het is de fietsenmaker geworden; voor reparaties onder garantie (stuurscharnieren, bijvoorbeeld) moet je bij de online winkel de fiets opsturen en ben je hem al gauw enkele weken kwijt. En voor gewone reparaties ben ik daar de afgelopen 5 jaar (en daarvoor, met mijn andere fietsen) ondanks de drukte altijd snel, goed en goedkoop geholpen. Nee, die 20% investering in de beste service-na-verkoop (en in de lokale economie), die haal ik er dan wel weer uit.

Bijna met een zwaailicht op het hoofd

Na 5 jaar en 1 serieus ongeluk mijn fietsmuts op rust gesteld. De oude was versleten, mijn vrouwtje heeft het geld op de online toonbank neergeteld;

abus scraper, the orange version

De Abus Scraper, zoals gezien bij een collega in het fel orange. Ge kunt immers niet genoeg opvallen op de fiets. De pasvorm is veel beter dan die van m’n oude Giro Flak overigens.

M’n Dahon vouwfietst nu nog steviger

Stelt dat ge een dik jaar geleden een goeie vouwfiets kocht. Een Dahon Vitesse D7HG bijvoorbeeld. En dat ge daar dagelijks mee door een grote stad dendert, Brussel of zo. Zonder gêne, zonder U in te houden. En dat dan op een goeie dag, minder dan een jaar na aankoop, een nip van het stuur-scharnier afbreekt. Dat scharnier wordt vanzelfsprekend gratis vervangen, de fiets is nog in garantie. Maar een goede 3 maand later …

Wel, dan zijt ge blij dat ge een goeie fietsenmaker hebt die niet alleen opnieuw de garantiekaart maar ook z’n conclusies trekt en daarom een ander type scharnier steekt. Eentje dat verdacht veel lijkt op wat er op uw Vero vouwfiets zat, waar ge nooit scharnier-problemen mee hebt gehad:

Geef ons Volkswapens?

Paul Beliën zal ongetwijfeld achter deze amper verholen oproep tot zelfverdedigings-geweld staan, maar ik vind deze reclame voor de nieuwe Volkswagen Tiguan nogal … zum kotzen:

En wat zouden de “ventielterroristen” van Les Flagadas er van vinden dat de slogan quasi letterlijk uit een oud Humo-interview met enkele van hun activisten lijkt te komen:

De 4×4, dat is een uiting van pure arrogantie. Zo van: ‘De stad is een jungle, hier kom ik met mijn tank, allemaal opzij.’ Wij willen dat de stad aan de mensen wordt teruggeven.

Heulen met de vijand

Afgelopen zaterdag werd in “Interne keuken” op Radio1 de eeuwige discussie over auto versus minder auto nog eens opgerakeld. Niet dat ik geluisterd heb, ik was op dat moment mijn fietsketting aan het smeren of zo, maar deze tweet van ex-collega Jeroen Fossaert raasde wel voorbij in m’n Facebook-stream;

Radio 1 over ‘mijn auto mijn vrijheid’. Discussie nonsens zolang bvb BRU – Diegem sneller per wagen dan trein. (cc @filletk )

Zo’n uit z’n verband gerukte stelling zet me aan het denken natuurlijk. Bedoelt Jeroen dat het simpele feit, dat de auto op die route sneller is, elke discussie over minder auto dan ècht volledig overbodig maakt?

Maar de tijd van m’n grote gelijk heb ik enkele verjaardagen geleden al achter me gelaten en terwijl ik de druk in de banden van m’n vouwfiets nog eens controleerde, bedacht ik dat auto-liefhebbers eigenlijk de grootste pleitbezorgers van het openbaar vervoer zouden moeten zijn. Want meer pendelaars op de trein, dat is minder file voor de Jeroenen. Omgekeerd zouden treinreizigers dan kunnen ijveren voor meer auto; meer plaats om de benen te strekken en minder hoge piekuur-belasting van materieel en netwerk en dus minder vertragings-ellende.

Als iedereen zo pleitbezorger wordt voor “de andere”, zullen de wetten van vraag en aanhod op basis van al dat egoïstisch altruïsme de weegschaal in een quasi goddelijk evenwicht brengen! Of misschien verandert er zo weinig of niets, maar we nemen het dan wel voor elkaar op en dan hebben we ten minste dat warme gevoel van verbondenheid. Liefde is heulen met de vijand!

(voor wie het zich afvraagt; de treinrit Brussel (Noord) naar Diegem duurt 11 minuten)

Afscheid van m’n Vero

M’n Vero en ik, we gaan uit elkaar. We waren 2,5 jaar lang onafscheidelijk, maar ze vindt me de laatste tijd te veeleisend. Ik wil inderdaad vooruit en dan trek, sleur en duw ik haar tot ze mee wilt. Daar heeft ze het moeilijk mee en sinds ik haar een paar maand geleden zowat mishandelde, is het nooit meer écht goed gekomen. Dus het is beter voor ons alletwee, ik ruil haar in voor een nieuw model; sneller, jonger, steviger! M’n Vero heeft overigens ook al iemand anders, daar heb ik zelf voor gezorgd, want ik wil dat ze goed terechtkomt! Maar mijn nieuwste verovering is wel familie; m’n Vero liep er misschien niet mee te koop, maar ze was eigenlijk een Dahon en dat is m’n nieuwe vouwfiets dus ook.

Het is dus weer geen exclusieve Birdy geworden, geen dure Brompton en ook geen nieuwerwetse Ori, maar een Dahon Vitesse D7HG. Fantastische zithouding, lichte en dus snelle fiets, een onberispelijke afwerking en een bijzonder scherpe prijs. In prijs en afwerking zit hem overigens het grootste verschil met m’n Vero. En in die fantastische Shimano Nexus 7-speed naafversnelling natuurlijk.

Een twist grip shifter en pot-versnellingen, ik zit bijna terug op de Raleigh Grifter waar ik in m’n jeugd van droomde!