Nog een paar uur en ons nazomer-verlof begint in wat -en iedereen kan dat beamen- sowieso al de mooiste maand ter wereld is.
Dit riedeltje van DJ Cam (met vocals van Stateless’ Chris James) zit alleszins in de soundtrack;
lang:nl
Wie is haar ei kwijt?
Ge maakt wat mee als ge kippen op den erf hebt lopen; de ene dag komt een egel uw kiekens aanvallen, een tijdje later ligt er een vreemd ei in de nest:
![]()
Nu is de vraag: welke vogel dacht hier koekoek te zijn? Een echt koekoeksei is het waarschijnlijk niet; als ik Wikipedia mag geloven leggen die begin juni hun ei bij zowat alles behalve kippen. Op Facebook opperden vriendjes dat het een merel- (maar die hebben blauwe eikes) of kievitsei (maar die zijn donkerder, met grotere vlekken) kon zijn, maar we zijn er dus nog niet uit. Wie helpt deze vondeling uit z’n slepende identiteitscrisis?
Sample eens een ringtone; Bicycle Race Bells
Stel dat ge een nieuwe GSM hebt, een heuse SmartPhone misschien zelfs. Dan wilt ge dat toestel natuurlijk personaliseren, er uw eigen stempel op drukken als het ware. Want ge kunt U toch niet belachelijk maken met pakweg de default wallpaper of een standaard ringtone?
“Fietsbellen!”, riep ik onlangs dan ook in het midden van de nacht tegen m’n schone slapende vrouw. “Ik wil fietsbellen als ringtone vrouwtje” en m’n echtgenote stemde, nadat ik het oorstopje een beetje wild uit haar liefelijke rechteroor pulkte, enthousiast in met deze briljante vondst. “Ik ben wel nog erreugh moe liefje” pruilde ik geslepen en nog voor ik m’n zin kon afmaken sprong mijn supervrouw fluks uit bed. “Geen probleem”, zei ze, “laat mij maar doen!” Toen ik voor de formaliteit nog wat protesteerde, snoerde ze me de mond met “Wat Chloe O’Brian kan, kan ik ook”! “Doe maar die van Queen” probeerde ik nog te roepen, maar zalig slapen de simpelen van geest en ik droomde psychedelische taferelen van fietsbellen, naakte vrouwen en luide gitaren:
Enkele uren later werd ik wakker, met Veerle die geduldig naast het bed op de grond zat te wachten. “Luister”, beval ze me en ik luisterde;
[audio:https://blog.futtta.be/wp-content/uploads/2009/10/bicyclebellrace.mp3]
“Prachtig!” riep ik en ik gaf haar een beschaafd schouderklopje, “Hoe heb je dat klaargespeeld dan?”. M’n ûberVeerleken keek me aan alsof ik een kleuter was die voor de 100ste keer “Waarom?” vroeg en antwoordde toen zuchtend met een perfecte bulleted list, die ik hier trouw copy/paste:
- Je wilde Queen, die hun “Bicycle Race” staat natuurlijk op YouTube, dat als mp4 rippen kan het kleinste kind.
- VLC wilde die mp4 niet naar een mp3 audio-bestand omzetten, ik heb er dan maar Ogg Vorbis van gemaakt.
- Maar Ogg Vorbis is voor freaks, dus ik heb er met mp321 een mp3 van gemaakt
- Die mp3 heb ik op de SD-kaart van je nieuw speelgoed gekopieerd
- Ik installeerde Ringdroid van op de Android Market en knipte die magistrale fietsbellen tenslotte uit de mp3
“Je bent geniaal schat” riep ik, “laat ons nog eens uit de bol gaan op die ultieme fietshymne van Freddie en Brian!”. We sprongen recht en begonnen stevig te rocken en te rollen op het echtelijke bed. M’n liefde voor het leven danste haar prachtige borsten bloot en ik maakte me klaar om de solo van Brian May op m’n kleine ukelele te spelen toen plots de fietsbellen weerklonken. Ik nam verbaasd op en een grijze man van SABAM kwam -telefoon in de hand- de kamer binnen om ons erop te wijzen dat het rippen van audio om een ringtone te maken, zelfs al gaat het maar over 12 seconden, onderhevig is aan de wetgeving op het auteursrecht en dat we de leden van SABAM dan ook een billijke vergoeding verschuldigd waren die hij -en terwijl hij dat zei kleedde hij zich uit- nu kwam innen. Zo werd ik deze nacht badend in het zweet wakker, m’n Veerleken zacht snurkend naast me. Ik wilde haar nog even wakker maken om haar te vertellen over de fietsbellen en vooral over Brian May op ukelele, maar de gedachte aan die man van SABAM was er te veel aan. Ik denk dat ik de fietsbel-samples op FreeSound maar eens ga beluisteren.
De Radioheads coveren The Smiths
Zomaar een YouTubeken op m’n blog zonder context, ik doe dat zelden of nooit. Maar voor helden van nu die helden van vroeger coveren, daar wil ik nog wel eens een uitzondering voor maken. Ziehier het fabuleuze “The Headmaster Ritual” van The Smiths in de versie van Radiohead uit 2007:
Nonkel Domien & het einde van Six Feet Under
Gisteren met veel plezier én een ferme krop in de keel naar de laatste afleveringen van “Six Feet Under” gekeken. In het echte leven ben ik minder emotioneel en met de dood heb ik nog niet veel te maken gehad, maar toon me een sterk verhaal in sfeervolle beelden met wat mooie muziek eronder en ge hebt me bijna aan het blèten:
Ik had de nacht ervoor nog over m’n overleden Nonkel Domien gedroomd, over de grootnonkel zoals ik hem in 1995 de laatste keer gezien heb. Tante Bertha was al een paar jaar overleden en met haar was ook de ziel uit hun Brussels appartement verdwenen. Nonkel Domien was zonder z’n vrouw een zielige, kinderloze misantroop geworden. In m’n droom ging ik regelmatig bij hem langs, maar in de realiteit ben ik na die ene keer -hij gaf me 500 frank en vertelde later tegen familie dat ik alleen voor het geld kwam- niet meer terug geweest.
We worden geboren, we sterven en ergens tussendoor proberen we -zoals de ratten, maar daar maken ze geen mooie series over- wanhopig iets na te laten. Kinderen, misschien, of iets “hogers” als sublimatie van die reproductie-drift. Nonkel Domien noemde zichzelf “Dokter in de Haarkunde” en schreef een boek over de coiffeurs-stiel dat nooit gepubliceerd werd. En dan?
Het genie in Elvis
Elvis is een genie! “Is”, zoals in “nog steeds”. Want Costello heeft, in tegenstelling tot die pillen-poppende karikatuur van een naamgenoot, the building nog niet verlaten. Soit, zoek het maar op, de man heeft ongelofelijk mooie muziek geschreven, is een levend monument zoals er écht niet veel rondlopen.
Hoe ik daar zo plots bij kom? Wel, ergens in de jaren 80 had Tracie Young (huh?) een radiohitje met dit juweeltje:
Ge hoort het, Vintage Costello! Schoon eh?
Daar is ons Lentelieze
Het is al weer een tijdje geleden dat ik hier nog eens stoefte met het schoonste, liefste en slimste dochterken ooit, maar dat is bij deze dan ook weer rechtgezet:
![]()
En ja, het is toch al wreed schoon weer voor den tijd van het jaar geweest eh Meneer?
Brian Eno, 2 Amerikanen en een Japanner
Brian Eno, ge weet wel, de uitvinder van ambient muziek, leerling van Conny Plank, producer van o.a. U2 en Talking Heads en samen met David Byrne verantwoordelijk voor het fantastische “My Life in the Bush of Ghosts” uit 1981, wel die Brian Eno is nu zelf het onderwerp van een liedje.
“Brian Eno” is een nummertje van de quircky popsters van MGMT, die al een paar jaar bijzonder hip zijn met bijvoorbeeld “Electric Feel“, “Time to pretend” en “Kids“.
Nu laat MGMT z’n liedjes graag remixen en voor “Brian Eno” hebben ze dat dus aan Cornelius, de Japanner van onder andere Drop, Music en 123456, gevraagd.
En Cornelius’ remix van MGMT’s “Brian Eno”, die staat -dank U Select– nu al een tijd op endless repeat in mijn hoofd, in die mate dat ik afgelopen nacht ongewoon slecht heb geslapen. Daar moet ik iets aan doen, dat spreekt en dus gooi ik het hier online, in de hoop dat die oorworm mijn hoofd voor het uwe verlaat. Enjoy!
Four Tet vs Floating Points op de radio met …
Ooit was vrijdag de dag dat het weekend begon en dan waren er sex en drugs en rock&roll techno&house. Dat is gezien mijn ondertussen middelbare leeftijd echt wel verleden tijd, maar het is vrijdagmiddag en ik zit hier op m’n bureaustoel toch maar danig te swingen op de 2 uur durende radioshow die Four Tet en Floating Points afgelopen dinsdag samen presenteerden op Rinse FM.
Maar kom, we zullen eens wild doen, het is immers ook voor U vrijdag! Hieronder kunt ge op “play” klikken om gezellig mee te luisteren:
[audio:http://blog.futtta.be/wp-content/uploads/2011/03/four-tet_floating-points_show.mp3]
Een dienstmededeling voor mensen die iets met Thom Yorke hebben: ergens in die 2 uur worden door Dhr. Four Tet 2 nummertjes gedraaid die hij samen met Burial & Yorke (die blijkbaar nog wat tijd over had tussen de opnames voor King of Limbs door) maakte. Als ge geen geduld hebt; dit is “Ego” op YouTube:
Underworld live bij KCRW: paniek over kapotte knoppekes
De oudere jongeren van Underworld waren onlangs bij KCRW in de studio om daar wat muziek maken. Ze speelden onder andere “Two months off”, hieronder op YouTube. Best een fijn riedelke, meeslepend en zo, maar live in de radiostudio deed me dat toch niet veel. Tot er, 4 minuut 40 seconden ver in de trip, iets fout liep met een knoppeke of misschien wel met een hele sequencer. Karl Hyde gesticuleert dat de boel kapot is, Darren Price probeert Hyde met gebaren duidelijk te maken wat hij moet doen om de machinerie terug op gang te trekken, Rick Smith lijkt rustig “ik doe nog wel wat verder” te zeggen terwijl de roadie erbij wordt gehaald en Hyde ziet op 5 minuten 30 dat pakweg het volume gewoon op nul stond:
“So we mumbled a bit” eindigt Hyde. Hij is dan ook al 53.