lang:nl

The devil in Ms. Sandoval & Massive Attack (NSFW)

by

Massive Attack heeft met “Paradise Circus” (uit het gisteren verschenen nieuwe album “Heligoland”) voor het eerst sinds te lang weer een monumentaal nummer uit. De intensiteit van percussie en bas, de warme stem van Hope Sandoval, de aanzwellende dramatiek van de violen, … Kiekenvlees!
Goeie muziek “favorite” ik steevast ook op YouTube (en die komt zo dan ook automatisch Facebook binnen), maar een echte clip van “Paradise Circus” kon ik daar vreemd genoeg niet vinden. Een Facebook-friend (bedankt Hilde) was gelukkig beter geïnformeerd:

de oorspronkelijke videoclip is ondertussen zwaar gecensureerd wegens teveel kiekevlees bij sommigen

En inderdaad, de videoclip is een nietsverhullende (vandaar: “not safe for work“, geloof me) mini-documentaire over de nu 73-jarige voormalige porno-actrice Georgina Spelvin (ze heeft een eigen site en een blog) en haar rol in de jaren zeventig porno-klassieker “The Devil in Ms. Jones“. In de docu-clip wisselen interview en pornografische fragmenten uit de film elkaar af met “Paradise Circus” op de achtergrond en (als ge verder kijkt dan uw dinksken lang is) het geheel is meer dan de som van der delen:

Gilles Peterson & Thom Yorke draaien rare plaatjes

by

Twee mannen van middelbare leeftijd draaiden een paar weken geleden twee uur lang om beurten allerhande rare plaatjes, kletsten wat en dronken ondertussen gezellig een theetje. De microfoons van BBC Radio 1 mochten meeluisteren naar en U kunt dat ook, door onderstaande mp3 (feed-followers moeten wel even doorklikken) door de kantoorboxen te laten schalmen. Over de rechten moeten we ons toch -bijna- geen zorgen meer maken en uw maandagochtend-zieke collega’s zullen er U dankbaar voor zijn!

Read more

Het Groen-complex

by

Groen zit sinds haar deelname aan de macht (nu ook alweer bijna 10 jaar geleden) in een weinig benijdenswaardige positie; zowat elk voorstel van de partij wordt onmiddelijk als onrealistisch of -als het een beetje tegenzit- bemoeiziek en dom van tafel geveegd. Het debacle rond de “downloadtax” is daar een goed voorbeeld van; een vaag artikel in de pers en direct afgeschoten op Facebook, Twitter en in de lezerscommentaren op de krantensites natuurlijk.

“Helemaal op hun kop gevallen”
“géén extra belastingen om weer eens een nutteloos instituut mee op te richten of overheidsschulden mee te delven”
“Een partijtje van niets die ons nog wat extra euro’s wil afhandig maken in deze tijd van crisis. Zou dat extra geld misschien moeten dienen om nog wat meer asielzoekers te kunnen regulariseren? Grrr…”

Of hoe een op zich niet onverdienstelijk voorstel (gewild of ongewild) totaal verkeerd wordt begrepen. Want waar gaat het eigenlijk over? Mensen downloaden illegaal en zullen dat ondanks een repressieve aanpak (sluiten van p2p-netwerken, vervolgen van downloaders, …) blijven doen, ook al denkt Frankrijk daar anders over. Het voorstel van Groen/ Ecolo vertrekt dan ook van een heel ander uitgangspunt;

  1. iedereen mag alles legaal downloaden dankzij een ‘uitgebreide collectieve licentie’
  2. die licentie wordt gefinancierd door de ISP’s die voor elk breedband-abonnement met hoge downloadlimiet maandelijks een aantal euro’s betalen aan de auteursrechtenorganisaties
  3. dat geld wordt verdeeld aan de hand van steekproeven van het downloadgedrag
  4. de maximumprijs voor die breedband-abonnementen wordt wettelijk vastgelegd (zoals dat ook bij bv. brood gebeurd) om te vermijden dat de ISP’s de licentiekost op hun klanten verhalen

Vanzelfsprekend is dit geen waterdicht voorstel, maar het is tenminste een frisse kijk op het probleem van illegale downloads en een “uitgebreide collectieve licentie” zou (zeker als dat op Europees niveau wordt vastgelegd) wel eens echt een goed idee kunnen zijn. Maar een eenzame uitzondering daar gelaten doet niemand zelfs maar de moeite om het voorstel correct te lezen.
Nee, Groen, dat zijn wereldvreemde bemoeials die ons, als ze konden, nog zouden willen laten betalen om te ademen Mijnheer! Ondanks een blijkbaar sterke ecologische betrokkenheid van “de Vlaming”, kunnen voorstellen van Groen op basis van hun imago (dat andere partijen overigens graag mee in stand houden) en door gebrekkige Groene communicatie (het artikel in HLN was maandagochtend nog heel vaag en op de sites van Freya Piryns en de partij zelf was er geen letter over te vinden, hemeltergend als het onderwerp “internet” is) nooit serieus genomen worden. Indien Groen ooit terug echt politiek relevant wil worden, dan zal ze echt wel anders moeten gaan communiceren.

Het einde van m’n grote gelijk

by

Een gewetensbezwaarde en een beroepsmilitair stapten samen op de trein in Brussel-Noord. Ik was die gewetensbezwaarde en het werd een fantastisch gesprek vol wederzijdse interesse en nuance.
Ik zou wat meer gesprekken moeten aanknopen, op de trein, maar zo zijn we niet. Afgesloten achter de laptop, zoals ik, nu. Of een krant of een boek of gewoon slapen.
We zouden meer gesprekken moeten aanknopen en dan ook echt luisteren, zeker als er iemand tegenover ons zit die er een andere mening op nahoudt. Want als je dan naar elkaar kunt luisteren in plaats van je discussiërend terug te trekken achter de linie van het eigen grote gelijk, dan wordt het pas écht interessant!
Ik zal er aan proberen denken, als ik het vervolg op m’n controversiële ‘flash irrelevant’ blogpost schrijf.

Over Berlusconi, Hitler en (on)geoorloofd geweld

by

banksy's flower chucker, originally stencilled on a wall in bethlehem (palestinian terrotories)Maandagochtend was ik ongetwijfeld één van de velen die met een tikkeltje leedvermaak las dat Silvio Berlusconi op zijn muil had gekregen. Een paar uur later zette een Facebook-vriend dit op z’n wall;

Support Massimo Tartaglia, the man who hit Berlusconi in the face: http://bit.ly/4voix5

82.901 fans had Tartaglia de volgende ochtend om 6h al (en daar zullen er nog flinke hoop bij gekomen zijn voordat de pagina enkele dagen later verwijderd werd).
“Ik heb het niet voor Berlusconi, maar ik heb het nog minder voor geweld” antwoordde ik en dat ik dus liever geen “fan” wilde worden. Wie zich bekend tot anti-geweld mag zich natuurlijk aan de grote pacifisten-valstrik verwachten; “Vervang Berlusconi door Hitler, vind je dat dan ook nog?”
En toen deden we alsof het een warme zomeravond was en we op een terrasje een goeie pint aan het drinken waren en ik lalde volgend meninkje over geweld;

politiek geweld is oorzaak en gevolg van polarisering en is op die manier dé ideale voedingsbodem voor extreme politieke stromingen. in de meest extreme omstandigheden lijdt dat tot burgeroorlogen tussen 2 uitersten, waarna de winnaar van de burgeroorlog z’n eigen (linkse of rechtse) dictatuur vestigt. denk spanje en duitsland in de jaren ’20 en ’30.
dus moet de vraag “supporter je voor iemand die ‘een hitler’ aanvalt” niet eerder “supporter je voor iemand die mee het gewelddadige klimaat schept om ‘een hitler’ aan de macht te brengen” zijn?

Nee, ik heb het niet zo voor geweld. “Gewetensbezwaren, mijnheer” antwoordde ik de man die me in 1992 vroeg waarom ik m’n legerdienst niet wilde doen en die bezwaren zijn er nog steeds. Vandaar deze eindejaarsboodschap:

Vrede, voor iedereen! Nu, niet seffes, niet direkt, niet sebiet, niet weldra, maar nu, maintenant, tout de suite, heute, godverdomme! Ik wil er zelfs voor de Italiaanse premier, al heeft ie zijn smoeltje niet mee.

Muziek om bij te verjaren: Eska

by

eskaEska! Eska Mtungwazi!!
Zo heet de Engels-Zimbabwaanse die me afgelopen zondagnacht (het was al maandag, eigenlijk) in Gilles Peterson’s Worldwide om 01h28 uit bed blies. Het nummer kende ik vaagweg, een betrekkelijk klef midtempo disco-hitje uit ’82 van een groep die iedereen al lang vergeten is (en geschreven door Jesse Rae, een rare Schot).
Maar deze versie van “Inside Out”, live …

Eska - Inside Out (Live)
Watch this video on YouTube.

Een paar nummers later kondigde Gilles nogal onduidelijk af, Googlen was dus niet echt eenvoudig. Maar nu kan ik U dus vertellen dat Eska Mtungwazi in Zimbabwe werd geboren en in Londen opgroeide, dat ze met onder andere Zero7, Matthew Herbert en The Cinematic Orchestra samenwerkte en dat ze nu ook een eigen album aan het opnemen/ afmixen is.
“Daar gaan we nog van horen, van die Eska” denkt ge nu en ik hoop verdomme dat ge gelijk hebt!

Gmail-man over Wave (en oh ja, nog paar invites te krijg)

by

In de reeks “laat het schrijven maar aan slimme mensen over”: Paul -Gmail- Buchheit bespreekt Google Wave.

From what I’ve seen, the realtime aspects of Wave are both the most intriguing, and the most problematic. I think the root of the issue is that conversations need to be mostly linear, or else they become incomprehensible. […] Wave puts the conversation into little Gmail-like boxes, but then makes them update in realtime. The result is that […] the chronological linkage and flow of the conversation is lost.

en nog:

I don’t know what Google has planned for Wave or Gmail, but if I were them I would continue improving Wave, and then once it’s ready for the whole world to use, integrate it into Gmail [to] give it a huge userbase, and partially address the “email is universal” problem. They could use MIME multi-part to send both a non-Wave, HTML version of the message, and the Wave version. Wave-enabled mail readers would display the live Wave, while older mailers would show the static version along with a link to the live Wave.

Lineariteit in Wave tegen de chaos en integratie in Gmail tegen de eenzaamheid. Ik hoop dat er daar in Mountain View nog iemand naar Paul (die Friendfeed opstartte en sinds de overname dus bij Facebook werkt) luistert.
Kwestie van die eenzaamheid, ik heb dit weekend nog een paar nominatie-slots gekregen. Vertel me in de comments op m’n blog waarom ge per se op Wave wilt en wie weet krijgt ge één van die 7 Wave invites van mij. En ja, als ge er een haiku van maakt of als ge mij op een andere manier kunt entertainen (tip: een Ukelele werkt altijd), dan maakt ge natuurlijk net iets meer kans …

Goedgemutst op de fiets

by

mijn giro flak pispotAangezien het op de vouwfiets in Brussel niet altijd even rustig cruisen is, aangezien biker chic Elise hier toch ook moedig met een ARH door de straten flitst en omdat ze vorige week zelfs op deredactie schreven dat ge met een helm minder kans op hoofdwonden hebt (tiens tiens); ziehier mijn nieuwe passief-agressieve fietsmuts.
Nu zien dat ik niet overmoedig word natuurlijk 😉

Met Kate Bush op de schoot

by

Even dacht ik dat er een nieuw Kate Bush album uit was; Google verwees immers flink wat mensen door naar mijn post over haar bijna-nipplegate. Maar nee, er is nog geen opvolger voor “Aerial“. Sinds 2005 was er enkel “Lyra“, een nogal doorsnee liedje voor de soundtrack van “The Golden Compass” uit 2007.
Nee, dan was eind jaren ’70, begin jaren ’80 een creatiever periode. Op “Never for ever” (1980) experimenteerde Bush al met de legendarische Fairlight CMI synthesizer, die Peter Gabriël haar had leren kennen. De Fairlight was ook bepalend voor het baanbrekende geluid van de Art of Noise en werd door jazz-cat Herbie Hancock onder andere op “Rockit” gebruikt.
In 1981 bracht Kate Bush dan het kolkende, op Fairlight gecomponeerde “Sat in your Lap” uit, dat ge hieronder kunt horen en zien. Het was de voorbode van “The Dreaming” (1982), haar meest onconventionele en -daarom ook?- commercieel minst succesvolle album.

Kate Bush - Sat in Your Lap
Watch this video on YouTube.

Timewaster YouTube stelde overigens ook de demo-versie van datzelfde nummer en een interview met Kate over dansen, gezondheid en “rubberen” broeken als gerelateerde video’s voor, maar da’s voer voor de fans wur!