lang:nl

Gelezen: “De Opwindvogelkronieken” van Haruki Murakami

by

Toen ik de laatste letter van de laatste pagina van “De Opwindvogelkronieken” had gelezen, vroeg ik me af wat ik nu eigenlijk gelezen had.
Toen Haruki Murakami begin 1992 als gastdocent in Princeton in de Verenigde Staten ging wonen, had de herdenking van 50 jaar Pearl Harbor net plaatsgevonden, was het land onder Bush Sr. in de eerste video-spelletjes oorlog met Irak verwikkeld en werd het 2de seizoen van Twin Peaks uitgezonden (waar de schrijver, zo bevestigde hij in het nawoord, elke dinsdagavond naar keek).
In die bijzondere context begon Murakami aan wat “De Opwindvogelkronieken” zou worden, een 3-delige roman van meer dan 800 pagina’s over een gewone man die eerst zijn kat en dan zijn vrouw moet zoeken in verschillende werkelijkheden/ dromen, die daarbij in contact komt met vreemde personages wiens verhalen raakvlakken vertonen met zijn leven en die zo hoofdrolspeler wordt in een strijd tussen goed en kwaad.
Wat ik nu eigenlijk precies heb gelezen weet ik nog steeds niet 100% zeker, maar dat het een (magisch-realistische) trip was staat buiten kijf. Zelfs de feitjes-mens in mij was tevreden, want ik had een hele kluif aan de hoofdstukken die over de Japanse bezetting van Mantsjoerije (China) en de oorlogen met China en de USSR in de jaren ’30 van de 20ste eeuw gingen.

Gelezen: De Bekeerlinge van Stefan Hertmans

by

Dilemma; 3 of 4 sterren? De Bekeerlinge is een verslag van Hertmans’ ontdekkingsreis doorheen de waar gebeurde geschiedenis van een 11de-eeuwse Normandisch meisje dat zich omwille van de liefde bekeerde tot het Jodendom en met haar David op de vlucht slaat temidden van de woelige tijd van de (aanzet tot de) eerste kruistochten. De basis is een bijzonder sterk verhaal, de historische context ook erg interessant, het boek prikkelt de nieuwsgierigheid, maar toch … het geheel is niet meeslepend gebracht, eerder zakelijk. Ik heb De Bekeerlinge graag gelezen, maar vond het niet … virtuoos genoeg, dus toch “slechts” 3 misschien?

Gelezen: “Is dit een mens” van Primo Levi

by

Primo Levi was een jonge Joods-Italiaanse chemicus die de bergen introk om bij het verzet te gaan maar in 1943 werd opgepakt en naar Auschwitz werd gedeporteerd.
“Is dit een mens” gaat over leven, overleven, sterven en al dan niet mens zijn in een concentratiekamp. Over grote gruwel en het kleine leven, over diefstal, handel en pikorde tussen de verschillende slachtoffergroepen. Over de laatste stap van de ontmenselijking, in zijn meest extreme vorm. Over Dante’s Inferno, geschreven door iemand die de hel van Auschwitz overleefde.
Ik wil alleszins het vervolg “Het respijt” over zijn tocht terug naar Turijn ook lezen.

Gelezen: Hier is alles veilig, Anneleen Van Offel

by

Over moederliefde, gemengde relaties, vervreemding, Israël, Palestina, bezette gebieden, de Joodse identiteit, het Israëlisch leger … en zoveel meer. Een ietwat fragmentarisch maar zeer sterk verhaal, ondanks de emotioneel-filosofische stukken over de relatie tussen het Vlaamse hoofdpersonage en haar Joodse partner en zijn zoon. Het boek slaagt er in om de rol van het Israëlische militarisme en de bezetting (gevoelsmatig) te verklaren maar laat ook de donkere kant (verveling, willekeur, pesterijen, de scheve machtsverhoudingen) een grote rol spelen.
Israël/ Palestina is geen eenvoudige materie en dit boek is geen poging tot feitelijke beschrijving, maar het slaagt erin om een gevoel over te brengen zonder expliciet grote morele oordelen te vellen. Een aanrader!

Gelezen: Het Winterpaleis van John Boyne

by

In tegenstelling tot sommige van zijn andere boeken werd ik niet omvergeblazen door “Het Winterpaleis” van John Boyne. Het is weliswaar vlot geschreven fictie met flarden Russische geschiedenis, maar “de clou” was enigszins voorspelbaar en de aanwezigheid van het hoofdpersonage bij een aantal sleutelmomenten van het einde van de heerschappij van de Russische Tsaren nogal ongeloofwaardig.
Drie-en-half sterren, of ben ik te streng?

Gelezen: Ik, Jan Cremer.

by

Vlot geschreven autobiografische hagiografie van een naoorlogse ketterende nozem. Geen groot verhaal, maar gezien de seks, de drugs, het geweld en de schenen-schopperij was “Ik, Jan Cremer” ongetwijfeld een grote bevrijding in zijn tijd. Het schandelijke boek ging dan ook vlot over de tong en onder de toog.
Of het nu nog relevant is? Goh, als tijds-document misschien?

Gelezen; Een Doodgewoon Leven van Karel Čapek

by

Een oude man (spoorweg-ambtenaar) kijkt terug en beschrijft ordelijk zijn doodgewone leven (dat niet altijd zo doodgewoon was).
Wanneer hij midden in zijn autobiografie herstelt van een lichte beroerte (of hartaanval?), komt hij met zichzelf in aanvaring en stelt het eigen leven en motieven in vraag om tot de filosofisch-psychologische conclusie te komen dat hij verschillende personen in zich had die met verschillende motieven goede en minder goede dingen deden waarbij soms de ene en soms de andere voorop liep en dat zijn leven op die manier ook heel anders had kunnen lopen.
Ik kon me er op Goodreads niet toe brengen meer dan 3/5 sterren te geven.