Warning: this video contains flashing lights (NSFW)

De clip van “Parisian Goldfish”, Flying Lotus‘ nieuwste, wordt overal gebannen. Zouden die “flashing lights” er voor iets tussen zitten, of nemen de YouTubes dan toch vooral aanstoot aan de “meer grafische” aspecten van Dance Floor Dale? Oordeel gerust zelf, maar weet wel; Not Safe For Work!


En daarmee hebben we -bijna 20 jaar na dato- dan toch een waardige opvolger voor het vette “French kiss” van Lil Louis

MPC-freestyling met Jeremy Ellis

Ontdekt via een post van Lefto (ja, dezelfde van De Hop op StuBru) op de Brownswood-blog; een indrukwekkend staaltje electro-improvisatie en “muziekmanschap” van Jeremy Ellis aka Ayro.

Jeremy Ellis James Brown MPC Madness Pt.2

De man gaat hier (soms nogal letterlijk) een Akai MPC te lijf, een instrument waarvan Kraftwerk onrechtstreeks het overgrootvaderschap zou kunnen opeisen; de link met de eerste electronische drumpads ooit in “Tanzmusik” en met de “pocket calculator” waarmee ze later zouden touren ligt voor de hand.

Begankenis naar de Wonderbare Kruisen in Eksaarde

Over een paar dagen begint in Eksaarde, de ietwat onwillige en excentrieke deelgemeente van Lokeren, de jaarlijkse “Negendaagse Begankenis naar de Wonderbare Kruisen“. Sinds de 17de eeuw al vieren gelovigen hier de wonderbaarlijke vondst van twee bijzondere crucifixen, waarvan er één in de kerk en één een hele kruisweg met 14 kapelletjes verder in de Kruiskapel hangt. En volgens de legende zijn die daar inderdaad op wel heel wonderbaarlijke wijze terechtgekomen:

In het jaar 1317 was ene Boudewijn met de Negen Ponden zijn land aan het bewerken in het vredige Eksaarde. Opeens stiet zijn spade op een hard voorwerp: een kruis, en toen Boudewijn het uit de grond trok, vloeide er bloed uit. Daarna vond hij nog een tweede kruis, twee Romeinse schalen en een speer. Zodra hij die mysterieuze voorwerpen naar huis had gebracht, begonnen alle klokken van de kerk van Eksaarde spontaan, zonder iemands hulp, te luiden. Boudewijn bracht de pastoor op de hoogte, deze laatste vertelde het aan de heer van Eksaarde, waarna de beide kruisen in processie naar de dorpskerk werden overgebracht. Toen de optocht het dorpsplein passeerde, waren daar twee houthakkers aan het werk.”O”, zei de ene, “Boudewijn met de Negen Ponden heeft den ouden God gevonden.” Op slag ging zijn hoofd achterstevoren op zijn romp staan en werd pas weer normaal toen de man openlijk berouw had betoond. De heer van Eksaarde die ook heer van Hontenisse was, nam één van de kruisen mee, maar het werd ‘s anderendaags teruggevonden naast het andere. Daaruit leidden de mensen af dat de beide kruisen in Eksaarde zouden worden vereerd (bron)

Jezus van Constantinopel
De realiteit is misschien niet zo miraculeus, maar daarom niet minder opmerkelijk; de 2 Jezus-beeldjes werden vermoedelijk in de eerste jaren van de 13de eeuw door de toenmalige Heer van Eksaarde als oorlogsbuit meegebracht uit Zara of Constantinopel. Die twee steden had Raes van Gavere, kruisvaarder onder Graaf Boudewijn IX, immers veroverd en geplunderd tijdens de 4de kruistocht. De beeldjes zijn dan ook vermoedelijk Byzantijnse kunst, met één wel héél opvallend detail; de Jezus-figuur heeft de armen niet horizontaal naast zich, maar bijna in een cirkel met de handen boven het hoofd. Die houding wijkt sterk af van de manier waarop Christus in de Katholieke kerk traditioneel wordt afgebeeld en maakt de verering des te opmerkelijker.

Religieuze propaganda
De oorsprong van de legende is heel waarschijnlijk het boekje “Crux Rediviva“, dat de Eksaardse Pastoor Buselius met goedkeuring van de Bisdom van Gent in 1621 uitgaf. De strijd tussen het Katholicisme en de reformatie die de 16de en 17de eeuw kenmerkte, woedde toen nog volop. Het Concilie van Trente in het midden van de 16-de eeuw bevestigde de verering van beelden in de Katholieke kerk en was daarmee aanleiding tot de beeldenstorm in 1566. Ook in Eksaarde en omstreken waren de hervormers actief; in 1567 zouden geuzen de Pastoor hebben aangevallen, in 1578 vaardigde Eksaarde iemand af naar de ‘Vergadering van de hervormde leeraars’ in Gent, waarop het jaar erna de Gentse predikant Philip van Lancenberghe naar Eksaarde kwam. Het honende “Boudewijn met de Negen Ponden heeft de oude God gevonden” en de goddelijke straf die de brulboei daarop volgens de legende moest ondergaan, krijgen in die context een heel andere betekenis.

De wonderbare devotie
Buselius’ “Crux Rediviva” was bijzonder succesvolle religieuze propaganda, want vanaf het moment van de eerste publicatie is de verering van de “Wonderbare Kruisen” alleen maar groter geworden. In 1632 werd naast de put waar de Kruisen volgens de overlevering gevonden waren (die plaats was volgens sommige bronnen overigens al voor de kerstening van de streek een heilige plaats), de Kruiskapel gebouwd. Mgr. G. van Eersel, Bisschop van Gent, schonk in de 18de eeuw twee splinters van het Heilige Kruis die op de crucifixen werden aangebracht, waarmee het voorwerp van volksdevotie eigenlijk “kerkelijk geofficialiseerd” werd. De eeuw erna werden de kapelletjes langs de kruisweg gebouwd en in 1919 zouden er volgens bepaalde bronnen 25.000 bedevaarders, onder leiding van de toenmalige Bisschop van Gent, deel hebben genomen aan de feestelijkheden ter gelegenheid van de 600ste verjaardag van de ontdekking van de kruisen. Ik betwijfel of er dit jaar evenveel gelovigen zullen zijn, maar een Bisschop hebben we dit jaar alleszins wel opnieuw; Mgr. Van Looy komt de gerestaureerde kapelletjes langs de kruisweg inhuldigen.

Met dank aan Bob Van Lancker (parochiesecretariaat Eksaarde), Ann Vervaet (Infopunt Toerisme Lokeren) en vooral aan Tony Clappaert, één van de “bezielers van de Eksaardse geschiedenis en pleitbezorgers van de Kruiskapel in al zijn tradities”.

Bronnen:

(update 2-6-2017: Met dank aan Bert Vervaet voor de correctie over Ph. van Lancenberghe, die geen Nederlander maar Gentenaar was, zoals bevestigd in de voetnoot op p. 20 van “OP DE CALVINISTISCHE TOER – Het Land van Waas tijdens de overheersing van het revolutionaire Gent, 1578-1583” door Johan Decavele)

Fleet Foxes op La Blogotheque

I’m a sucker voor mooie meerstemmige songs. Zo zat ik onlangs weer domweg ontroerd te wezen nadat ik, related video’s’-gewijs op YouTube rondklikkend, deze mooie live versie van “White Winter Hymnal” van Fleet Foxes voor La Blogotheque vond (de dailymotion-versie is beter, so here goes);

La Blogotheque is vooral bekend van hun reeks “Concerts à emporter“;

Chaque semaine, une session filmée avec un artiste ou un groupe invité à jouer dans la ville, un bar, la rue, un parc, un appartement, avec les incidents de passage, les hésitations, les coups de folie. Sans montage cosmétique, avec un son brut : capturer un instant, filmer la musique comme elle est arrivée, sans préparation, sans artifices.

In die reeks “Take away concerts” zijn er een paar pareltjes te vinden, maar die van Arcade Fire (met “Neon Bible” in een goederenlift, let op de percussie en met “Wake Up” akoestisch op het middenplein van l’Olympia) en van Yeasayer (“No need to worry” en “Redcave” in de Parijse metro en “2080” en “Tightrope” in het holst van de nacht op een appartement ergens, met buren die komen klagen) moét ge echt gezien hebben!

Met Kate Bush op de schoot

Even dacht ik dat er een nieuw Kate Bush album uit was; Google verwees immers flink wat mensen door naar mijn post over haar bijna-nipplegate. Maar nee, er is nog geen opvolger voor “Aerial“. Sinds 2005 was er enkel “Lyra“, een nogal doorsnee liedje voor de soundtrack van “The Golden Compass” uit 2007.
Nee, dan was eind jaren ’70, begin jaren ’80 een creatiever periode. Op “Never for ever” (1980) experimenteerde Bush al met de legendarische Fairlight CMI synthesizer, die Peter Gabriël haar had leren kennen. De Fairlight was ook bepalend voor het baanbrekende geluid van de Art of Noise en werd door jazz-cat Herbie Hancock onder andere op “Rockit” gebruikt.
In 1981 bracht Kate Bush dan het kolkende, op Fairlight gecomponeerde “Sat in your Lap” uit, dat ge hieronder kunt horen en zien. Het was de voorbode van “The Dreaming” (1982), haar meest onconventionele en -daarom ook?- commercieel minst succesvolle album.

Kate Bush - Sat in Your Lap

Timewaster YouTube stelde overigens ook de demo-versie van datzelfde nummer en een interview met Kate over dansen, gezondheid en “rubberen” broeken als gerelateerde video’s voor, maar da’s voer voor de fans wur!

Osunlade in Gent en in uw oor


Osunlade, deep house DJ en producer van de knapste Radiohead-cover ooit, heeft blijkbaar ook een paar plaatjes mogen draaien op 10 days off in Gent. Ik kan daar gezien mijn gevorderde leeftijd niet meer bij zijn, maar de hipsters van StuBru gooiden de beste (?) sets tijdelijk online. Om te horen hoe Osunlade klonk, moet U dus enkel uw vrijdagse hoofdtelefoon opzetten en hier klikken (popup met vrt radioplayer). Shake ze!

12 minuten dansen met Laurent Garnier

Laurent Garnier - Back to my RootsIk hoorde de nieuwe van Laurent Garnier enkele weken geleden al bij Gilles Peterson. Nu -het is immers vrijdag- bent U aan de beurt; hieronder in een mp3-speler een fikse portie “Back to my rootsen daarna “Panoramix” (het b-kantje). Op de website van het Duitse Innervisions-label kun je de EP of de 12 minuten durende mp3 (of WAV) overigens ook direct kopen.
[audio:http://www.innercityvisions.com/content/tracks/82/BACKTOMYROOTSWebseite.mp3]

Radiohead Nude remix op Sinclair ZX Spectrum

Op de Radiohead blog een link naar een wel heel bijzondere remix van “Nude” gevonden, hieronder embedded te zien en horen.

De uitleg van maker James Houston;

Radiohead held an online contest to remix “Nude” from their album – “In Rainbows” This was quite a difficult task for all the electronic musicians that entered, as Nude is in 6/8 timing, and 63bpm. Most music that’s played in clubs is around 120bpm and usually 4/4 timing. It’s near impossible to mix a waltz beat into a DJ set.
This resulted in lots of generic entries consisting of a typical 4/4 beat, but with arbitrary clips from “Nude” thrown in so that they qualified for the contest.
Thom Yorke joked at the ridiculousness of it in an interview for NPR radio, hinting that they set the competition “for a laugh” and to find out what would come out of such an impossible task.
I decided to take the piss a bit, as the contest seemed to be in that spirit.
Based on the lyric (and alternate title) “Big Ideas: Don’t get any” I grouped together a collection of old redundant hardware, and placed them in a situation where they’re trying their best to do something that they’re not exactly designed to do, and not quite getting there.
It doesn’t sound great, as it’s not supposed to.
Sinclair ZX Spectrum – Guitars (rhythm & lead)
Epson LX-81 Dot Matrix Printer – Drums
HP Scanjet 3c – Bass Guitar
Hard Drive array – Act as a collection of bad speakers – Vocals & FX

Stijlvol de grond in; het einde van Six Feet Under

Nu de fuckers van 2BE (het voormalige kanaal2) Six Feet Under (tijdelijk?) hebben afgevoerd, zijn we aangewezen op DVD om de twee laatste seizoenen te bekijken. Veerle heeft ze voor een mooi prijsje tweedehands kunnen kopen in Nederland en de DVD-boxen zijn al met de post onderweg. Ik dook ondertussen al ongeduldig in YouTube en vond daar onder andere deze magistrale laatste 10 minuten van de laatste aflevering van het laatste seizoen (massive spoiler, zeg niet dat ik U niet gewaarschuwd heb!):


De muziek is van Sia, “Breathe me”. Ik heb hier bijna zitten blèten. Maar bijna eh! En ja, smartass, over de middag mogen we hier YouTubekes bekijken.

Afkicken van Duitsers met José James

Genoeg Krautrock door m’n hoofd gejaagd de laatste dagen (nog fantastische liveopnames en een documentaire over Kraftwerk op Youtube gevonden), gisteren herinnerde de samensteller van Exit op Radio1 me aan jazz-vocalist José James, protégé van Gilles Peterson. Negeer die artficiële onderverdeling tussen Jazz en nu-jazz, vergeet de -weliswaar jazzy- pop van Amy Winehouse, Norah Jones of andere Joss Stones, dit is echt mooie, beluisterbare jazz;


José James komt op 16 augustus naar Jazz Middelheim vertelde de Exit-presentator en dat is zeer de moeite, getuige de vele tubekes van zijn concerten en jam-sessies met oa. Soil and “Pimp” sessions.