Op Mixwit.com kun je zelf het moderne equivalent van het mixtapen beoefenen, zoals Andhi dat vandaag al voordeed. Ik wilde het iets steviger aanpakken en had al Soulwax (“I love techno”), Front 242 (“Headhunter”) en Yello (“Bostich”) geselecteerd, toen ik op een 72 minuten durende mix van Carl Craig-muziek stuitte van een zekere Lenodd. Waarom zelf gaan mixtapen als er zo’n fantastische dingen te beluisteren zijn?
Vandaar in onderstaande flash; 72 minuten vrijdagse dansplaatjes van Meester Carl in elkaar gedraaid door Lennodd.
Waar Mixwit de mosterd (muziek) gaat halen? Ze gebruiken daarvoor de API van SeeqPod, een search engine voor ‘playable content’. De muziek wordt dus niet van de Mixwit- of Seeqpod-servers gehaald, maar rechtstreeks van de uithoek op het internet waar SeeqPod de track oorspronkelijk vond (in dit geval http://mixes.b00mb0x.org/).
Dat alles betekent overigens dat u naar Carl Craig luistert (eigen muziek en remixen van oa Cesária Évora), geremixet door Lenodd, gepubliceerd op b00mb0x, daar gevonden door SeeqPod, ontsloten door Mixwit, geëmbed in mijn blog. Copyright is so nineties!
Cultuur
blogposts op blog.futtta.be over cultuur (muziek en film, misschien af en toe ook eens literatuur, ooit)
Smelten voor titties
Als ik dan al even uit mijn pauze kom, dan moet het ook de moeite zijn! Luister maar naar onderstaand tubeken van het prachtige “Clowns” van Goldfrapp (al een paar keer op StuBru gehoord, is uit hun nieuwe album “Seventh Tree“):
Mooi eh? Heel intiem, warm, zeg maar kunst eigenlijk! Lees even niet verder, geniet nog even na!
… zucht …
Ok, nu we dat achter de rug hebben; wat neuzelt Alison daar eigenlijk zo lieflijk? Ik copy/paste snel even:
Only clowns would play with those balloons
what ‘dya wanna look like Barbie for?
dear oh lord
it’s easy
roasting
roasting
roastin
deed
mahagony
titties that
live on n on n on
Only clowns would play with those balloons
passive when I’m in record
day and night I’m watching you
Ik dacht even aan één of andere hoax, maar scans van de lyrics in het CD-boekje bevestigen dat die van Goldfrapp ons echt wel bij ons arty-farty pietje hadden. “Clowns” zal nooit meer hetzelfde klinken, maar het blijft wel een prachtnummer natuurlijk. Applaus voor Goldfrapp, voor de natuur en voor haar titties!
… zucht …
En eternal sunshine zal ons deel zijn!
Fuck cynisme, lang leve Valentijn, lang leve de Liefde, lang leve Veerleken (en ze is dan nog niet eens jarig, da’s volgende week maar)!
Deze is voor jou schat:
Bovenstaande YouTubeken is “Light and Day” van The Polyphonic Spree, (ook) uit het fantastisch surrealistische “Eternal Sunshine of the Spotless Mind“. Ik heb weeral de krop in de keel, maar ik ben dan ook een wuss.
Leuk liedje
Dat ik nu al bijna 10 20 keer naar bovenstaand Youtubeken heb geluisterd, dat ik voor het eerst in mijn leven per sms gestemd heb voor zo liedjesshow en dat het ook zowat de eerste keer is dat ik iets hoor waar ik écht iets aan vind op Eurosong.
Want daar waar ik Urban Trad een paar jaar geleden maar een saaie bedoening vond, ben ik wel weg van dit luchtig vrolijke liedje van Ishtar; catchy, mooie opbouw, knap arrangement en de stops en transposities (ben ik even moeten gaan opzoeken en ben niet zeker of dat de juiste term is, verbeter me gerust) modulaties zorgen gaandeweg voor een lichtjes euforisch gevoel in de muziekspier. Iedereen riep hieperdepiep, op naar Belgrado met die krokodilli dus!
Kate Bush live (en bijna bloot)
Voor je het weet ben je 40, of toch bijna, en denk je terug aan Kate Bush en hoe je stiekem verliefd was op haar aura van theatrale roodharige geheimzinnigheid (da’s heel wat meeslepender dan Ann Van Elsen in de Playboy) en hoe je droomde dat jij ooit haar “Man with the child in his eyes” zou kunnen zijn. Een paar jaar later luisterde je quasi onafgebroken naar David Sylvian en ontdekte je ook Mick Karn, wonderbaarlijk fretless bassist bij Sylvian’s groep Japan.
En dan hang je nu wat rond op YouTube, in de hoop nog eens een “ontdekking” te doen tussen al die rommel en kijk; Kate Bush live op The Prince’s Trust Rock Gala in 1982, met Mick Karn op grollende bas (en ook Midge Ure en Pete Townshed op gitaar en Phil Collins die gelukkig enkel drumt).
Het nummer is “The wedding list” uit het album “Never for ever” en Bush rockt een eindje weg, wat mee de oorzaak moet geweest zijn van een bepaald vestimentair probleem. De manier waarop Kate dat stijlvol oplost, heeft Janet Jackson vele jaren later ongetwijfeld op slechte gedachten gebracht. Mevrouw Bush liet zich echter niet afleiden en zong -een beetje grijzend- verder. Prins Charles zal dat toen wel niet erg hebben gevonden, die man is zo preuts nog niet!
Luister maar, kijk maar (YouTube embedded clip);
Radiohead internetconcert volledig op YouTube
Radiohead begeleidde de wereld (of dan toch de fans) met een live internet-concert 2008 in. Ik was er niet bij want niet online, maar ze hebben zelf de hele handel nu ook op YouTube gegooid (in een playlist, hieronder in één ruk te bekijken). Ik luister nu al, U ook?
(Met dank aan Verboden te lezen voor de reminder)
De heropstanding, met dank aan VIJFtv
Ik beken, ik kijk al eens naar Grey’s Anatomy. Ik moet van mijn vrouw, anders zou ik dat niet doen, dat begrijpt ge. Maar alleszins, daar komt soms al eens een schoon muziekske in (denk Snow Patrol‘s “Chasing Cars” en The Fray‘s “How to Save a Life“) en gister was dat Revival van Soulsavers en Mark Lanegan (van zichzelf, Screaming Trees, QOTSA en The Twilight Singers). En dat is een sterk nummer mannen, echt!
Een kerstcadeautje voor jou!
Omdat het kerstavond is, omdat het een prachtig liedje blijft en omwille van de tekst van de eerste strofe;
It’s coming on Christmas
They’re cutting down trees
They’re putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
Oh I wish I had a river I could skate away on
“River” van de hemelse Joni Mitchell in de heel mooie versie van k.d. lang en Madeleine Peyroux:
River is overigens al ontelbare keren gecoverd, klik om te (kijken en) luisteren naar bv. Sarah McLachlan, Robert Downey Jr, Allison Crowe en Joni’s ex-vriendje James Taylor. Het prachtige origineel kun je hier beluisteren.
Bij het Googlen overigens een promosite van een Joni tribute-album gevonden met oa. Elvis Costello, Prince, Björk en Emmylou Harris. Lijkt echt wel de moeite!
Podcast: jam-sessie Brownswood loves jazz
Een paar dagen geleden gevonden tussen de podcasts van Gilles Peterson: een live jamsessie van enkele van zijn Brownswood-poulains in een winkel in Amsterdam. Soil & “Pimp” Sessions, Elan Mehler, José James (die man kan een serieus eindje scatten!) en enkele anderen maken er met eigen werk en een handvol jazz-standards een fijn feestje van. Ge kunt de mp3 afhalen, of het concert direct beluisteren in de flash-player hieronder.
[audio:http://www.gillespetersonworldwide.com/podcasts/gilles_peterson-vol01-no15.mp3]
En als ge me nu wilt excuseren, dan ga ik verder verjaren 🙂
Blijf eraf, ‘t zijn mijn kiwi’s!
Dat was schrikken, afgelopen weekend! Van wat er op die foto hiernaast staat, bedoel ik. Ik ging zaterdagavond met mijn vrouwtje naar een leuke Nederlandse film (aanrader voor wie niet vies is van een lach, een traan en wat romantiek) in de Metropolis in Antwerpen. Voor de voorstelling begon, wilde ik snel de urinoirs nog even inspecteren, kwestie van me daarna met een geruste blaas in het rode pluche te kunnen laten wegzakken. Terwijl ik de natuur haar werk liet doen, keek ik wat om me heen en toen zag ik die affiche dus hangen: 2 Kiwi’s … vreemd. Scheren? Kiwi’s? Huh? Mijn kiwi’s?? Eeeeeeeeeeks!!!
Ge begrijpt het, deze tongue-in-cheeck reclame was voor de Philips Bodygroom waarmee ge onder andere uw … hoe zegt ge dat … teelballen kunt scheren. De Hollandse mafketels (of is het de schuld van de Amerikaanse marketeers?) hebben zelfs een campagne-site waarop indien mogelijk nog tongue-in-cheeker wordt uitgelegd op welke plaatsen een man zich zoal hoort te scheren om mee te zijn met de laatste lichaamshaar-mode. Het antwoord: overal! Geen haartje mag er blijven staan, nergens! Behalve op uw hoofd natuurlijk, daar hoort het weelderig te groeien, dik en donker en viriel, zo zijn ze wel! Slecht nieuws voor het wollig tapijtje op mijn linker schouderblad, voor de donshaartjes op mijn stoere ribbenkast, voor de krulletjes op … Soit, ge hoort me al afkomen, van mijn fruit blijven ze af met hun hyper-hygiënisch gelul. Laat dat haar maar groeien, dat hangt, staat en krult daar goed! Want voor die optical inch, daar moeten we het toch niet voor doen. Nèm!