Teardrop van Massive Attack (met de fabelachtige stem van Elizabeth Fraser), gecoverd door José González (ge weet wel, van Heartbeats).
Schoon eh?
Schoon muziekje
Schoon eh?
Cultuur
blogposts op blog.futtta.be over cultuur (muziek en film, misschien af en toe ook eens literatuur, ooit)
Schoon eh?
Good God, die nieuwe Anouk swingt een eind weg!
Zoals ik al kwam te zeggen in de titel; die nieuwe Anouk knalt wel heel lekker de luidsprekers uit zeg! Amy Winehouse (en dus ook Mark Ronson) zijn niet ver weg, maar dat bederft de pret niet, wel integendeel!
De officiële clip is precies niet op YouTube te vinden, maar knutselende fans knipten en plakten wel al één en ander aan elkaar. Kijk maar, luister maar, dans maar:
“Je suis aux côtés des hommes de progrès”
Mooi citaat van Jacques Brel gevonden via Outro’s blog;
“Oui, je suis aux côtés des hommes de progrès. Car lutter pour l’amélioration de la condition humaine, préserver la dignité de l’individu, ce sont là des idées qui ont été soutenues plutôt par Jaurès que par Napoléon III, n’est-ce pas?”
Nu ook Radiohead site plat op de buik?
Dju, de site van Radiohead waar het nieuwe “In Rainbows” voor een willekeurige prijs te downloaden is, blijkt amper bereikbaar. Ik ben er uiteindelijk wel in geslaagd 1 download in mijn shopping cart te mikken, maar de payment-server (secure.xurbiaxendless.com) wilt ook niet mee. Misschien moeten ze met al dat geld hun webinfrastructuur toch eens upgraden?
… minuten, uren en dagen flitsen aan mij en mijn computer voorbij …
OK, ik ben er toch geraakt! …. Fuck, geen American Express!?! Komaan gasten! 🙁
update: mail gekregen van waste.uk.com, idd geen American Express want
“Amex is very costly”
Damn!
Klinkt als … “In Rainbows” van Radiohead
Overmorgen komt het nieuwe album van Radiohead uit. Niet de nieuwe CD, die moeten we volgens NME pas tegen het eind van het jaar verwachten. Nee, de groep brengt “In Rainbows” eerst zelf uit, als digitale download. Je kunt die download op de “In Rainbows” website aankopen en je mag ook nog eens zelf bepalen hoeveel je daarvoor wilt betalen.
Of hoe muzikanten en hun management de regels van de muziekdistributie heruitvinden. Zegt Chris Hutton, één van de managers van de groep:
“Hopefully it will motivate artists and record labels to think about things a lot more and not accept the status quo.”
En dat het hoog tijd wordt ook, dedomme! Ben wel benieuwd of het “album” zal ge-DRM’et zijn. Ik overweeg alleszins om de digitale download te kopen voor pakweg £7 (€10). Zijn er nog mensen die gaan bieden of die al hebben geboden?
Op de “In Rainbows” website verkopen ze overigens ook een discbox voor a whopping £40. Voor dat zacht prijsje heb je dan wel niet alleen recht op de digitale download (vanaf 10 oktober), maar krijg je begin december een pakket met de “gewone” CD, 2 12-inch vinyl platen en een CD met 8 bonustracks.
Hoedanook, waar het eigenlijk om gaat; muziek! Met dank aan diezelfde NME hieronder live versies van 9 van de 10 nummers van “In Rainbows”, dagvers van YouTube geplukt:
- 15 Step
- Bodysnatchers
- Nude
- Weird fishes/ Arpeggi
- All I need
- “Faust Arp” is niet terug te vinden is op YouTube.
- Reckoner
- House of cards
- Jigsaw falling into place
- Videotape
Op het eerste gehoor trekt Radiohead voor de nummers op “In Rainbows” terug veel meer de kaart van de gitaren. Maar of dat in de studioversies ook zo zal zijn?
Listen to the radio?
Mijn vrouw en ik, wij mijmeren ‘s avonds in bed graag gezellig over vroeger. Wij doen dat graag en het doet geen pijn, dus daar moet U verder echt geen probleem van maken. Alleszins, een paar dagen geleden hadden we het over de radio en dat we daar alle twee altijd zo graag naar geluisterd hebben. En hoe we erbij kwamen, weet ik niet meer, maar plots herinnerden we ons quasi tegelijkertijd dat vreemde signaal aan het einde van de fm-band, zo rond de 87Mhz. Een zichzelf herhalend elektronisch riedeltje dat aangaf dat je aan het einde van de wereld was gekomen en dat je belette ervan te vallen. Dat geheimzinnig geruststellende signaal is blijkbaar niet meer, we worden tegenwoordig verondersteld als vanzelf te merken wanneer het gedaan is. Maar weet iemand waar ik het over heb? Waar dat deuntje voor diende? En heeft iemand daar een digitale versie van, zodat mijn vrouw en ik daar des avonds, in bed, nog eens naar kunnen luisteren? Om te weten dat alles nog steeds volledig onder controle is en we ook nu niet over de rand van het einde van de wereld zullen vallen? Dank bij voorbaat!
In ruil krijgt U dit toepasselijke pareltje van Tom Robinson (en Peter Gabriël) cadeau. “Listen to the radio” en tegenwoordig ook een beetje naar YouTube;
Futtta vs. China: 1-0
Johan, een collega met loopbaanonderbreking, reist momenteel met Tine door China. Hun plannen:
“[Ze] nemen de transmongoolse express tot Beijing. Vandaar willen ze een poging doen om met de nieuwe spoorverbinding naar Lhasa in Tibet te sporen. Overland gaat het dan verder naar Nepal en India. Tot Mumbay. Dan het vliegtuig in en naar Land of the Ring country: Nieuw-Zeeland.”
Omdat zowel Johan als Tine ‘in de sector’ werken en leven, blogden ze over hun reis. In het begin nog enigszins terughoudend, Tine had immers een paar maanden bijzonder intensief geblogd voor het werk en was een beetje blog-moe. Maar na een tijdje waren ze echt goed op dreef met sterk verhalende posts inclusief dagvers Flickr- en Youtube-materiaal. Tot de grote Chinese (vuur-)Muur hun de toegang tot wordpress.com ontzegde tenminste. Omdat ik ondertussen verslaafd ben aan mijn “travel by proxy”, heb ik hen tijdelijk onderkomen op mijn serverken aangeboden. En aangezien de Chinezen blijkbaar oordelen dat futtta.be niet staatsgevaarlijk is, kunnen Johan en Tine hier inderdaad terug bloggen. Take it away Jojo(1)!
(1) Akkoord, dat is vergezocht: van Johan naar Jojo (hier op het werk noemen we hem alleszins niet zo) om via dat ene nietszeggende zinnetje uit te kunnen komen bij Malcolm McLarens versie van Madame Butterfly dat zich in Nagasaki afspeelt, Japan dus. Johan heet dus niet Jojo, hij en Tine gaan niet naar Japan en hij heeft daar -veronderstel ik toch- echt geen geisha-met-liefdeskind uit een vorig leven.
Maar ik vind dat ge U in een blogpost al eens moogt laten gaan, toch? 😉
Mijn vaders muziek: Neil Sedaka
De liefde voor muziek, die heb ik van mijn vader. Toen ik nog een klein futttaatje was, zongen we onder zijn begeleiding allemaal samen in de auto, over “de toren van zaltbommel” en “die kat kwam weer” en veel andere liedjes melodietjes uit de oude doos die ik al vergeten ben en Jan Theys is er niet meer om ons te helpen herinneren … En we gingen we naar de bibliotheek (of heette dat toen niet discotheek?) in Willebroek om LP’s met muziek van o.a. Händel en Mozart te ontlenen. Of we luisterden naar de 5de van Beethoven en dat moest natuurlijk luid staan.
Maar eind jaren ’50 begin jaren ’60, als tiener, was mijn vader nog niet gebeten door het klassieke muziek-virus en luisterde hij op zondagmiddag van 13 tot 14h vol overgave naar de “piraten” van Radio Luxemburg, “Your station of the stars”. Eén van de stars waarmee hij hoog opliep was Neil Sedaka. De verzamel-LP van die man was dan ook één van de niet-klassieke platen die we thuis grijs draaiden.
Vandaar 3 Sedaka-YouTubekes om het weekend swingend (weliswaar op een vreemde jaren ’50 teenybobber manier) mee in te zetten:
- “Oh Carol” schreef Neil als 19-jarige snotneus voor ex-sweetheart Carol King, die prompt antwoorde met “Oh Neil”. Het kwam nooit meer goed, maar Neil heeft het ondanks de dramatische voorspelling (“Cause if you leave me, I will surely die”) overleefd; hij treedt nu, bijna 50 jaar later, nog altijd op!
- Of “Breaking up is hard to do” ook over Carole King gaat, is niet gedocumenteerd, maar de man leek alleszins stevig vast te zitten in de tienerromantiek (hij was 22 toen hij dit nummer schreef) …
- En dit is volgens mij zijn beste nummer, “One way ticket“, hier in een minder sterke want te vrolijke live-versie, maar het donkerder origineel (met een fantastische minimalistische banjo-solo) heb ik niet direct op YouTube gevonden:
Het grote Gilles Peterson eerbetoon deel 2
Je hebt zo van die radiomomenten die in het koppeke blijven hangen, zo ook de Worldwide waar ik het vorige vrijdag al over had. In die aflevering van 30 augustus (op Stubru uitgezonden op 2 9 september) zaten oa ook ‘onze’ Zap Mama, Seun Kuti (zoon van) en The Eternals Jimi Tenor (“Tuesday” “Too Many People (Do the Wrong Thing)”, bijzonder maf nummer, niks van terug te vinden op zijn site), maar ook nobele onbekenden als Tawiah (luister naar het prachtige “Every step” op haar MySpace) en Larry Heard met “You Rock Me”.
Van 2 earcatchers vond ik een YouTube-ken, bij deze:
CRS (ofte de nieuwe supergroep van Lupe Fiasco, Kanye West en Pharrell Williams), “US placers”, met een fantastische Thom Yorke-van-Radiohead-sample:
en Little Dragon (nieuwe groep van Yukimi Nagano, ook gast-zangeres bij Koop) met het herfstig-intimistische goudklompje “Twice”:
<edit> Het is ongelofelijk teleurstellend hoe in de comments op “US Placers” rap- en Radiohead-fanboys elkaar in de haren vliegen over hoe fantastisch hun idool wel is en hoe slecht en onbetekenend de andere. Met oogkleppen op zie je nu eenmaal minder. Het is juist de kracht van GP’s Worldwide (en van bv. de programmatie op KCRW, een ander muzikaal fenomeen voor mij) dat die niet bij 1 stijl of bij 1 format blijven plakken.
Futtta’s vrijdagse dansplaat: Roland Appel – Dark Soldier
Afgelopen zondag is Stubru na een te lange zomer terug begonnen met het uitzenden van Gilles Peterson’s Worldwide. Ik heb de mp3 van die show hier op mijn desktop staan en ik kan U verzekeren, ik heb direct weer bijzonder opwindende muziek gehoord!
Het meest in het hoofd blijven hangen; Roland Appel met “Dark Soldier”, uit op Sonar.
Het is bijna weekend, dus luister maar even naar onderstaande mp3 om alvast een beetje in de mood te komen:
[audio:http://media.sonarkollektiv.com:8000/sonark/DE-P96-07-00098.mp3]