What’s that style guide?
Futtta-land
Blogposts on blog.futtta.be met een directe of indirecte link met mezelf.
iBert droomt; schaf de NMBS af!
Een mens moet durven dromen! Bert Van Wassenhove deed dat ook en in zijn “Laat ons een begin maken met de ontmanteling van de NMBS” stelt hij dan ook voor om treinen te vervangen door -zoals een innovatie-minnende entrepreneur betaamt- zelfrijdende busjes van Google, Apple, BMW of Tesla.
De kern van zijn betoog (mijn samenvatting, lees het artikel vooral zelf):
De NMBS kost te veel en de reizigers zijn ontevreden door vertragingen en andere problemen. De trein kan onze mobiliteitsproblemen dus blijkbaar niet oplossen. De spoorwegen zijn immers een concept uit de industriële revolutie, want we rijden al lang niet meer met z’n allen naar één kantoorgebouw of fabriek naast een station in Brussel. Vandaag zijn er andere revoluties aan de orde die een oplossing kunnen brengen; zelfrijdende busjes die zoals de Pesero’s in Mexico-city volledig vrije-marktgestuurd reizigers oppikken waar het meeste vraag is.
Ik schreef (een deel van) deze blogpost op de vroege dubbeldekker tussen Lokeren en Brussel. De bezetting: pakweg 1.000 pendelaars. We zijn vanzelfsprekend niet de enige trein die van/ naar Brussel rijdt; cijfers van 2013 geven een dagelijks gemiddelde van 180.000 instappende reizigers in de Brusselse stations en het merendeel daarvan (120.000?) zal er ongetwijfeld tijdens de piekuren moeten op- en op de terugweg weer uitstappen. Volgens andere cijfers telt Brussel in totaal 330.000 pendelaars, die dus met openbaar vervoer of de auto komen. Je moet geen doordachte transport-economische analyses maken om hieruit te besluiten dat een héél grote groep mensen nog steeds en masse “naar één kantoorgebouw of fabriek naast een station in Brussel” moet en dat er zonder de trein dan ook bijna de helft meer auto’s in en rond Brussel zouden rijden. De trein vervoert volgens de cijfers van statbel overigens jaar na jaar meer reizigers, met tussen 1997 en 2010 een stijging van 144 naar 224 miljoen reizigers. Dat kan tellen, als (significante bijdrage aan) het verlichten van het mobiliteitsprobleem? Het nadeel; net zoals het wegverkeer, is de trein tijdens de piekuren oververzadigd en dat zorgt inderdaad voor heel wat problemen.
Met die cijfers van de benodigde (piek-)capaciteit in het achterhoofd lijkt inzetten van al dan niet zelfrijdende Pesero’s dan ook een utopie; 120.000 mensen in Brussel afzetten/ oppikken, gerekend aan een capaciteit van pakweg 10 passagiers per busje, dat geeft al snel 12.000 extra busjes in en rond Brussel tijdens de ochtend- en avondpiek. Indien we, zoals Bert voorstelt, één trein-traject als test zouden vervangen door een vloot aan Pesero’s en dat toepassen op “mijn” lijn (Sint-Niklaas -> Brussel -> Kortrijk), dan zouden alleen al voor het deel-traject tot en met Brussel 100 busjes moeten rijden om de 1.000 pendelaars op het piekuur tot in de hoofdstad te krijgen. Ik weet niet wat U, maar ik zou de impact daarvan op de mobiliteit liever niet in de praktijk testen.
Maar het artikel van Bert is niet zonder verdienste; terwijl 100 pesero’s met die ex-treinreizigers van Sint-Niklaas, Lokeren en Dendermonde het fileprobleem alleen maar erger zouden maken, kunnen diezelfde 100 zelfrijdende busje ook 1000 personenwagens vervangen en dus voor aanzienlijk minder drukte op de weg zorgen. Dat zou nog eens een bijdrage aan de oplossing van het mobiliteitsprobleem zijn!
Blijft het probleem van grote groepen mensen die op ongeveer hetzelfde moment op ongeveer dezelfde plaats moeten zijn en daar komen we bij de droom die Bert al als realiteit ziet; wat als we inderdaad niet meer met z’n allen naar één kantoorgebouw of fabriek naast een station in Brussel zouden moeten komen? Want (nog) meer thuis, decentraal of lokaal werken is inderdaad de enige fundamentele oplossing voor de capaciteitsproblemen tijdens de piekuren van zowel de auto- als spoorwegen. Hoe kunnen we grote en kleinere bedrijven en hun werknemers daarvan overtuigen? Misschien is dat juist Bert zijn ultieme bedoeling; het probleem erger maken door de spoorwegen af te schaffen om zo een mentaliteitswijziging af te dwingen? Een sluwe dromer, die iBert!
Bijna met een zwaailicht op het hoofd
Na 5 jaar en 1 serieus ongeluk mijn fietsmuts op rust gesteld. De oude was versleten, mijn vrouwtje heeft het geld op de online toonbank neergeteld;
De Abus Scraper, zoals gezien bij een collega in het fel orange. Ge kunt immers niet genoeg opvallen op de fiets. De pasvorm is veel beter dan die van m’n oude Giro Flak overigens.
Bericht voor Jo Libeer (Voka) en Luc Coene (NBB/ OpenVLD)
ik wandel vandaag misschien niet mee van Noord- naar Zuidstation, maar dat is helemaal géén politiek signaal, in mijn hart (en met dat van mij dat van flink wat andere werkenden) betoog ik mee!
Sad Musicians Make Better Music
While waiting for a meeting to begin, I perused the Spotify playlist of a colleague. One of the only names I recognized was Sia.
Aaaah Sia, … How I used to love her. Beautiful songs (both solo and with Zero 7) , wrought with pain, doubt, passion and a splash of quirkiness. Think “Soon we’ll be found” or “Destiny” and above all “Breathe me” (which also featured in the most impressive final of one of the most beautiful and slightly quirky TV shows ever), here in a live version in the KCRW studio’s in 2007;
But I’m afraid the love affair is over, Sia confessed to being happy now and the song on the Spotify playlist was David Guetta’s rather horrible Titanium which Sia provided vocals for. And recent Sia-tracks like “Chandelier“, “You’re Never Fully Dressed Without a Smile“, “You’ve changed” or these “7 Songs You Didn’t Know Were Written by Sia” don’t really move me either. I wish Sia all the happiness in the world, but I wish she was still sad. If only a tad.
Music from India, Canada and Our Tube; Kiran Ahluwalia
Kiran Ahluwalia is a Indo-Canadian singer who I have heard a couple of times on KCRW already. Given my new professional context, “Saffar (Journey)” does seem somewhat appropriate, no?
Terug uit Kreta
Erg van een weekje verlof in Kreta genoten. Het was er wel heel erg warm, er zaten tientallen oorverdovende krekels rond het zwembad en het landschap was betrekkelijk dor.
Maar ik heb een fantastisch boek gelezen (“Het Puttertje” van Donna Tartt), heb me op mijn 45-ste eindelijk over mijn angst om in een zwembad te duiken heen kunnen zetten (al was het nog geen schoonspringen) en genoot er van om elke dag naar de winkel te fietsen; bijna 4km kilometer bergaf, een dubbele espresso aan de zee, wat eten kopen en dan weer 4km zwetend, puffend maar uiteindelijk zegevierend bergop.
En met vrouw en dochter in en aan het zwembad hangen en ‘s avonds samen lekker gaan eten, hoe ontspannend kan een vakantie zijn?
YouTube op de trein
Kijk waar m’n (camera-)oog deze avond in het station van Lokeren zo maar op viel;
Als ge naar Italië gaat
We waren eind augustus op vakantie in Toscane. Ik ga U niet vervelen met een jubelend reisverslag (het was een prachtreis) of een ouderwetse diavoorstelling (het landschap was adembenemend mooi)(1), maar als ge daar zelf ooit naar toe wilt, dan zijn volgende 5 mini-reistips misschien handig;
- Als ge niet wilt dat uw (huur)-wagen wordt weggesleept; gebruik dan enkel parkeerplaatsen die blauw (of wit) afgebakend zijn. Parkeren in een gele rechthoek is vragen om moeilijkheden, want die plaatsen zijn er alleen voor de inwoners van die mooie Toscaanse stadjes.
- Als ge op restaurant gehecht zijn aan de versheid van ingrediënten; controleer dan even of er sterretjes naast de gerechten op het menu staan. Hoe meer sterretjes op de kaart, hoe meer diepvries en dus hoe minder verse ingrediënten. Als ge voor de Italiaanse keuken gaat, moogt ge immers streng zijn.
- Als ge op de trein een confrontatie met een lastige conducteur wilt voorkomen en vooral de woorden “And now you pay a fine” liever niet wilt horen, koop dan niet alleen treinbiljetten, maar laat ze voor je op de trein stapt ook afstempelen in het station. Of stempel niet af en reclameer uw boete van 50 naar 5 euro.
- Als ge het Italiaans niet machtig zijt, vraag dan aan uw vrouw of zij het woord wilt doen en hoop dat zij haar plan wel trekt (zoals mijn Veerleken dat zo knap deed). Op breed aanwezige kennis van Engels (of Frans) moet ge immers echt niet rekenen.
- Als ge het niet zo voor “gewone” ijsjes hebt, maar U toch wilt laten verrassen; het citroenijs met bruiswater in Gelateria Santini in Lucca is een verfrissende aanrader!
(1) Geen diavoorstelling, alhoewel; ik heb een paar mooie 360° panorama-foto’s getrokken met m’n nieuwe Galaxy, maar ik moet nog even uitzoeken hoe ik die best online zet.
De Geest van het Verleden in Evere
Elke ochtend (behalve op mijn thuiswerkdagen vanzelfsprekend) rij ik langs dit stukje herinnering;
De uitleg; ik werk op de grens tussen Schaarbeek, Haren en Evere. Van 1914 tot in de jaren ’50 was er in Haren/ Evere een luchthaven die later vervangen werd door Melsbroek en Zaventem. Wel, op die luchthaven is er lang geleden iets bijzonders gebeurd.
Op 28 Mei 1927, één week na zijn legendarische trans-Atlantische solo-vlucht, landde Charles Lindbergh met zijn Spirit of St-Louis op de luchthaven van Haren voor een grote menigte toeschouwers.
De dag erna ontmoette Lindbergh Koningin Elisabeth en Koning Albert, die hem het Ridderschap in de Leopoldsorde aanbood.
Op 30 Mei vertrok Lindbergh naar Londen, maar vloog eerst nog laag over de militaire begraafplaats van Waregem om daar bloemen over de Amerikaanse soldatengraven uit te strooien.
Er staat een hele reeks prachtige oude foto’s van Lindberghs bezoek aan België op past-to-present.com (waar je sommige foto’s ook kunt kopen) en op charleslindbergh.com kun je het logboek bekijken. Leuk toch, geschiedenis?