De Meat Puppets schreven het, maar Nirvana stal er de show mee:
Kate Bush is weer populair, als het ik stijgende aantal pageviews op m’n blog mag geloven. Natuurlijk komen niet alle bezoekers voor de muziek, maar dat is m’n eigen fout, met een titel als “Kate Bush live en bijna bloot“.
Soit, die oude post is met grote voorsprong de meest bezochte pagina hier en ik moet die bezoekers ook iets gunnen, zeker nu Kate na jaren stilte met enkel een flauw nummer voor een soundtrack en een album met herkauwde versies van vroeger werk, eindelijk nog eens een écht nieuwe CD uit heeft. “50 Words for Snow” bevat minstens 1 prachtig nummer, “Misty”, waaruit ge hieronder een stukje kunt horen, gepost op Mevrouw Bush’ officiële YouTube-account:
Gelezen bij Jan Seurinck; Flattr organiseert de “Pay a Blogger Day”. Maar ik moet geen geld voor m’n blog, niet via zo’n micropayments-knop en niet door middel van advertenties. M’n blog (en m’n WordPress plugins), dat is mijn 5 minutes of fame. Of dan toch de long tail versie; een heel klein beetje fame, verspreid over een schijnbaar eindeloos uitgerekte 5 minuten.
Geef uw geld dus gerust aan een goed doel, of ga er eens lekker mee eten, uw aandacht volstaat ruimschoots om de boel hier draaiende te houden. Maar ge moogt altijd “hallo” zeggen in de comments, bloggers hebben dat zo graag dat ze er speciaal een blogpost voor schrijven!
Stelt dat ge een dik jaar geleden een goeie vouwfiets kocht. Een Dahon Vitesse D7HG bijvoorbeeld. En dat ge daar dagelijks mee door een grote stad dendert, Brussel of zo. Zonder gêne, zonder U in te houden. En dat dan op een goeie dag, minder dan een jaar na aankoop, een nip van het stuur-scharnier afbreekt. Dat scharnier wordt vanzelfsprekend gratis vervangen, de fiets is nog in garantie. Maar een goede 3 maand later …
Wel, dan zijt ge blij dat ge een goeie fietsenmaker hebt die niet alleen opnieuw de garantiekaart maar ook z’n conclusies trekt en daarom een ander type scharnier steekt. Eentje dat verdacht veel lijkt op wat er op uw Vero vouwfiets zat, waar ge nooit scharnier-problemen mee hebt gehad:
7 op 10 onder U vindt dat, indien ik werkloos zou zijn, ik gelijk welke job zou moeten aanvaarden. Dat blijkt toch uit een enquête van een interim-kantoor waarover ik vorige week las. Pas op, ik neem U uw hardvochtigheid niet kwalijk, ge denkt ook maar aan de precaire toestand van onze economie en aan uw belastinggeld dat naar al die luiaards gaat. Maar mag ik U vragen om voor mij toch een kleine uitzondering te maken?
Ge moet weten, ik ben “Gegradueerde in de Toegepaste Communicatie”. Dat zegt U niet veel? Wel, mij ook niet! Ik heb met dat diploma 3 maanden interim bij een Brussels PR-bureau gewerkt. Tijdens de sjieke opening van hotel Le Méridien in Brussel besefte ik dat ik, ondanks dat propere colbert-vestje, niet thuishoorde in de PR. Blijkbaar moest ik de publieke relaties met de etende en drinkende journalisten verzorgen, terwijl ik eigenlijk gewoon stilletjes aan tafel zat en een hapje mee at. Ik heb Toegepaste Communicatie-gewijs ook nog een jaartje als freelance journalist voor “Het Vrije Waasland” gewerkt, maar dat verdiende amper genoeg om tijdens het weekend de dorst te lessen.
Buiten de “professionele communicatie”-sector heb ik evenmin potten gebroken; ik was een paar weken administratief bediende op de commerciële binnendienst van Recticel, een jaartje stafmedewerker bij de MJA en -daar komt de bekentenis- nog tijdens m’n studies ben ik met de zichtbaar succesvolle overbuur bij vrienden en familie gaan leuren met verzekeringen. Van deur tot deur lucht verkopen, ik voelde me precies terug Getuige van Jehovah.
Om maar te zeggen: ik heb in de eerste helft van de jaren ’90 best één en ander geprobeerd op de arbeidsmarkt. Maar m’n werkloosheid in 1994-95, dat was de job die echt het verschil heeft gemaakt. Want tijdens die 15 heerlijke maanden vol verveling en nietsdoenderij heb ik het internet leren kennen, via een gratis inbel-account van de RUG. Zonder die werkloosheid geen fascinatie voor dat vreemde WWW, geen IBO-tewerkstelling bij die PC winkel die ISP wilde zijn en dus geen kleine carrière als webmens.
Nee, als ik ooit terug werkloos zou zijn, laat me dan alsjeblieft rustig van uw belastingen profiteren. Ge kent me, ik zal uw geld wijselijk investeren in kennis-vergaring. Wie weet welke nieuwe microbe ik dan te pakken krijg? Onze economie (en dus uw portemonnee) kan er alleen maar wel bij varen!
Just a quick note confirming the release of WP YouTube Lyte 0.8.0. As previously described, the main new feature is support for embedding YouTube playlists in a high-performance and accessible kind of way that is typical of this plugin.
While testing the new feature on different platforms I noticed the playlist-player only comes in Flash, so it does not work on iPads or iPhones. Or “does not work on them yet”, as YouTube’s Jeff Posnick confirmed that support for HTML5 video in the embedded playlist player is on their todo-list.
The plugin is multi-lingual, with the following languages supported:
Corrections, extra translations, bug reports and feature requests are all welcome feedback, either in the comments here or via the contact page.
I hope you enjoy the new version!
Paul Beliën zal ongetwijfeld achter deze amper verholen oproep tot zelfverdedigings-geweld staan, maar ik vind deze reclame voor de nieuwe Volkswagen Tiguan nogal … zum kotzen:
En wat zouden de “ventielterroristen” van Les Flagadas er van vinden dat de slogan quasi letterlijk uit een oud Humo-interview met enkele van hun activisten lijkt te komen:
De 4×4, dat is een uiting van pure arrogantie. Zo van: ‘De stad is een jungle, hier kom ik met mijn tank, allemaal opzij.’ Wij willen dat de stad aan de mensen wordt teruggeven.
Ik ben een ouwe lul, ik ben niet meer ècht mee en iedereen mag dat weten. Weet ik veel wat 2-step is. Of dubstep. Of post-dubstep. Maar nieuwe goeie muziek, dat lukt wel nog, soms. Zo hoorde ik in de aflevering van Gilles Peterson Worldwide die StuBru op 18 september uitzond, zo rond eerste half uur, vlak voor PJ Harvey, een ietwat bevreemdend nummer waarvan flarden bijzonder hard in m’n hoofd bleven hangen.
Het was wat zoeken naar de playlist, maar de Duisters van Radio X hadden die -in tegenstelling tot StuBru en Gilles Peterson zelf- wel online staan en m’n oorwurm bleek van ene Rudi Zygadlo te zijn. Die jonge Schot fabriceert dansbare electro in één of ander genre waarvan ik de naam al lang niet meer probeer te onthouden, maar die op z’n recente EP “Achtung!” met “Catharine” wel een héél sterke song neerzet. Grillig, dat ook, en met prachtige blazers-arrangementen (populair blijkbaar, zie ook “The Daily Mail” van Radiohead)!
Soit, “Catharine”, die klinkt zo:
Nog een paar uur en ons nazomer-verlof begint in wat -en iedereen kan dat beamen- sowieso al de mooiste maand ter wereld is.
Dit riedeltje van DJ Cam (met vocals van Stateless’ Chris James) zit alleszins in de soundtrack;
Ge maakt wat mee als ge kippen op den erf hebt lopen; de ene dag komt een egel uw kiekens aanvallen, een tijdje later ligt er een vreemd ei in de nest:
Nu is de vraag: welke vogel dacht hier koekoek te zijn? Een echt koekoeksei is het waarschijnlijk niet; als ik Wikipedia mag geloven leggen die begin juni hun ei bij zowat alles behalve kippen. Op Facebook opperden vriendjes dat het een merel- (maar die hebben blauwe eikes) of kievitsei (maar die zijn donkerder, met grotere vlekken) kon zijn, maar we zijn er dus nog niet uit. Wie helpt deze vondeling uit z’n slepende identiteitscrisis?
