Zomaar een YouTubeken op m’n blog zonder context, ik doe dat zelden of nooit. Maar voor helden van nu die helden van vroeger coveren, daar wil ik nog wel eens een uitzondering voor maken. Ziehier het fabuleuze “The Headmaster Ritual” van The Smiths in de versie van Radiohead uit 2007:
lang:nl
Nonkel Domien & het einde van Six Feet Under
Gisteren met veel plezier én een ferme krop in de keel naar de laatste afleveringen van “Six Feet Under” gekeken. In het echte leven ben ik minder emotioneel en met de dood heb ik nog niet veel te maken gehad, maar toon me een sterk verhaal in sfeervolle beelden met wat mooie muziek eronder en ge hebt me bijna aan het blèten:
Ik had de nacht ervoor nog over m’n overleden Nonkel Domien gedroomd, over de grootnonkel zoals ik hem in 1995 de laatste keer gezien heb. Tante Bertha was al een paar jaar overleden en met haar was ook de ziel uit hun Brussels appartement verdwenen. Nonkel Domien was zonder z’n vrouw een zielige, kinderloze misantroop geworden. In m’n droom ging ik regelmatig bij hem langs, maar in de realiteit ben ik na die ene keer -hij gaf me 500 frank en vertelde later tegen familie dat ik alleen voor het geld kwam- niet meer terug geweest.
We worden geboren, we sterven en ergens tussendoor proberen we -zoals de ratten, maar daar maken ze geen mooie series over- wanhopig iets na te laten. Kinderen, misschien, of iets “hogers” als sublimatie van die reproductie-drift. Nonkel Domien noemde zichzelf “Dokter in de Haarkunde” en schreef een boek over de coiffeurs-stiel dat nooit gepubliceerd werd. En dan?
Het genie in Elvis
Elvis is een genie! “Is”, zoals in “nog steeds”. Want Costello heeft, in tegenstelling tot die pillen-poppende karikatuur van een naamgenoot, the building nog niet verlaten. Soit, zoek het maar op, de man heeft ongelofelijk mooie muziek geschreven, is een levend monument zoals er écht niet veel rondlopen.
Hoe ik daar zo plots bij kom? Wel, ergens in de jaren 80 had Tracie Young (huh?) een radiohitje met dit juweeltje:
Ge hoort het, Vintage Costello! Schoon eh?
Daar is ons Lentelieze
Het is al weer een tijdje geleden dat ik hier nog eens stoefte met het schoonste, liefste en slimste dochterken ooit, maar dat is bij deze dan ook weer rechtgezet:
En ja, het is toch al wreed schoon weer voor den tijd van het jaar geweest eh Meneer?
Brian Eno, 2 Amerikanen en een Japanner
Brian Eno, ge weet wel, de uitvinder van ambient muziek, leerling van Conny Plank, producer van o.a. U2 en Talking Heads en samen met David Byrne verantwoordelijk voor het fantastische “My Life in the Bush of Ghosts” uit 1981, wel die Brian Eno is nu zelf het onderwerp van een liedje.
“Brian Eno” is een nummertje van de quircky popsters van MGMT, die al een paar jaar bijzonder hip zijn met bijvoorbeeld “Electric Feel“, “Time to pretend” en “Kids“.
Nu laat MGMT z’n liedjes graag remixen en voor “Brian Eno” hebben ze dat dus aan Cornelius, de Japanner van onder andere Drop, Music en 123456, gevraagd.
En Cornelius’ remix van MGMT’s “Brian Eno”, die staat -dank U Select– nu al een tijd op endless repeat in mijn hoofd, in die mate dat ik afgelopen nacht ongewoon slecht heb geslapen. Daar moet ik iets aan doen, dat spreekt en dus gooi ik het hier online, in de hoop dat die oorworm mijn hoofd voor het uwe verlaat. Enjoy!
Four Tet vs Floating Points op de radio met …
Ooit was vrijdag de dag dat het weekend begon en dan waren er sex en drugs en rock&roll techno&house. Dat is gezien mijn ondertussen middelbare leeftijd echt wel verleden tijd, maar het is vrijdagmiddag en ik zit hier op m’n bureaustoel toch maar danig te swingen op de 2 uur durende radioshow die Four Tet en Floating Points afgelopen dinsdag samen presenteerden op Rinse FM.
Maar kom, we zullen eens wild doen, het is immers ook voor U vrijdag! Hieronder kunt ge op “play” klikken om gezellig mee te luisteren:
[audio:http://blog.futtta.be/wp-content/uploads/2011/03/four-tet_floating-points_show.mp3]
Een dienstmededeling voor mensen die iets met Thom Yorke hebben: ergens in die 2 uur worden door Dhr. Four Tet 2 nummertjes gedraaid die hij samen met Burial & Yorke (die blijkbaar nog wat tijd over had tussen de opnames voor King of Limbs door) maakte. Als ge geen geduld hebt; dit is “Ego” op YouTube:
Underworld live bij KCRW: paniek over kapotte knoppekes
De oudere jongeren van Underworld waren onlangs bij KCRW in de studio om daar wat muziek maken. Ze speelden onder andere “Two months off”, hieronder op YouTube. Best een fijn riedelke, meeslepend en zo, maar live in de radiostudio deed me dat toch niet veel. Tot er, 4 minuut 40 seconden ver in de trip, iets fout liep met een knoppeke of misschien wel met een hele sequencer. Karl Hyde gesticuleert dat de boel kapot is, Darren Price probeert Hyde met gebaren duidelijk te maken wat hij moet doen om de machinerie terug op gang te trekken, Rick Smith lijkt rustig “ik doe nog wel wat verder” te zeggen terwijl de roadie erbij wordt gehaald en Hyde ziet op 5 minuten 30 dat pakweg het volume gewoon op nul stond:
“So we mumbled a bit” eindigt Hyde. Hij is dan ook al 53.
Afscheid in mineur; Mick Karn
Gisteren overleed Mick Karn in Londen aan kanker. Karn speelde fretless bas (en saxofoon en klarinet) bij Japan en werkte daarna, in de jaren ’80, samen onder andere Kate Bush, Joan Armatrading, Midge Ure en Gary Newman. Z’n latere solo-werk en albums met Steve Jansen, Richard Barbieri en David Torn waren funky, jazzy, maar vooral eigenzinnig. Muziek voor muzikanten, misschien wel. Karn had een heel persoonlijke, intense stijl, liet z’n bas steeds bevreemdend melodieus grollen.
In het najaar van 2010, toen hij al gediagnosticeerd was met vergevorderde kanker, zat Mick Karn overigens opnieuw met Peter Murphy (ex-Bauhaus) in de studio om 25 jaar na datum een 2de Dali’s Car album op te nemen.
In 1991 brachten David Sylvian, Steve Jansen, Richard Barbieri en Mick Karn samen een nieuw album uit, niet als Japan maar als Rain Tree Crow. “Pocket full of change” van die CD is misschien het meest toepasselijke nummer bij deze gelegenheid: “Life runs out, like a pocket full of change” …
2011: dochterken zorgt voor vuurwerk
Elise maakt vuurwerk voor uw Gelukkig Nieuw Jaar:
Maak er iets moois van, van 2011!
Blij met oude brol en een toetsenbord
Aangezien ook dit jaar blijkbaar enkel de brave kindjes speelgoed van Sinterklaas kregen, heb ik mezelf afgelopen weekend dan maar een cadeautje gekocht; een n135 netbook van Samsung. Een beetje tegen de tablet-stroom in, ik weet het, maar ik ben zo tekst-georiënteerd. Geef mij een toetsenbord en ge hoort mij niet meer. En dan is er de kwestie van de prijs natuurlijk. Een 5 maand oud netbookje voor nog geen 200 Euro (met dank aan koopjeszoeker.be), daar hebt ge niet veel tablet voor, toch?
Soit, zondagnamiddag thuisgekomen pakte ik blij verrast mijn cadeautje uit om dan 5 minuten schaapachtig naar Windows 7 Starter te kijken. 2 minuten hadden kunnen volstaan, maar Windows 7 op een netbook, echt snel is dat toch niet. Maar zo wist ik dat ik Ubuntu 10.10 Netbook Edition met een gerust hart kon installeren, die Windows zou ik niet missen. Over die installatie valt weinig spannends te vertellen, behalve misschien dat ik een beetje heb getwijfeld over de partitionering van de harde schijf. Uiteindelijk heb ik sda1 en sda2 laten staan, dat lijken de recovery-partities van Samsung (met oa de Windows 7 installatie-bestanden). Voor de rest: smooth sailing!
En op die manier zit ik nu op de trein met m’n netbookje (6 uur autonomie, geen schrik van vertragingen); stukje bloggen, m’n presentatie over website-performantie bijwerken, een eerste versie van een nieuwe WordPress-plugin (DoNotTrack) tweaken … Straks nog een mailtje naar Sinterklaas, beloven dat ik braaf zal zijn en of ik in Juli dan een HTC Desire Z (met toetsenbord) krijg.