Wall Street Journal; more murders in Belgium than in US? Wrong!

On the 22nd of august, renowned journalist and neo-conservative columnist Bret Stephens wrote an editorial (“The Many Faces of Belgian Fascism”) for the Wall Street Journal in which he stated:

“Belgium’s per capita murder rate, at 9.1 per 100,000 is nearly twice that of the U.S.”.

After some websearching, this figure proved utterly wrong. An extract of the mail I sent Mr. Stephens in that respect:

The figure of 9,1 per 100.000 is not correct, as it is based on figures that include attempted -i.e. unsuccessful- murders. indeed, in 2005 the following statistics applied:

  • Total number of ‘successful’ murders: 174
  • Total attempted (i.e. ‘unsuccessful’) murders: 770
  • Total ‘successful and unsuccessful’ murders: 944

(source: figures in http://www.polfed-fedpol.be/crim/crim_statistieken/2005/reports/fr/2005/nat/fr_etats_2005_nat.pdf a French-language pdf from the site of the Belgian police. See page 2 under “Infr. contre l’integrite physique”, where ‘Acc.’ stands for successful and ‘Tent.’ for attempted, unsuccessful).
So when calculating the murder ratio based on approximately 10.500.000 inhabitants, this figure is not 9 but 1,7 per 100.000. And 1,7 is -not coincidently- the exact number a UN-report mentioned for homicide-ratio in 1996 in Belgium (as mentioned on http://www.haciendapub.com).
This means that the correct comparison between murder rates in Belgium and the USA (5,5/100.000 in 2004, cfr. http://www.disastercenter.com/crime/uscrime.htm) is not “Belgium’s per apita murder rate is nearly twice that of the USA” but “… is 3 times lower than that of the USA”, which off course places the pervasive and growing sense of lawlessness” you mention in an entirely different perspective.
I hope this information can be of further use for to and your sources. Do not hesitate to contact me in case you have further remarks or questions about this matter.
Kind regards,
Frank Goossens

I do not agree with most of what Mr. Stephens writes in the rest of his column, but this mainly boils down to a -vast- difference in political beliefs. It is a pity however that, being the high-profile journalist he is, Mr. Stephens did not check the ‘facts’ in his editorial better than he did. He may need to question the reliability of his sources, even if he shares their ideology …

muziek, commercie en internet

Het zijn moeilijke tijden, volgens de muziekindustrie. Er gaan miljarden verloren door filesharing van mp3-bestanden. U en ik zijn ordinaire pikkedieven en we kunnen beter schrik hebben, want één dezer worden we gepakt en gestraft!
Maar is er niet meer aan de hand dan de muziekindustrie ons wilt laten geloven? Want dat de downloaders (maar vooral diegenen die op kleine of grotere schaal zelf illegale cd’s aanmaken en verkopen) een negatieve invloed hebben op de verkoop, dat wil ik best geloven. Maar daarnaast dan? Zijn er geen andere factoren?
Een creatieve poging;

  • het is crisis, luxe-bestedingen lijden daar nu eenmaal als eerste onder.
  • dat het minder goed gaat dan 10 jaar geleden is niet meer dan logisch; de vervangings-aankopen (het kopen van muziek op CD ter vervanging van dezelfde LP) die de industrie ongelofelijk veel hebben opgebracht, zijn gestopt.
  • jongeren (een belangrijk doelpubliek van de muziekmarketeers) kicken tegenwoordig niet meer (enkel) op muziek, maar evengoed (of meer?) op gsm’s, dvd’s, computers, game-consoles, spelletjes voor die consoles, .. De strijd om de portomonnee van de jonge gasten is dan ook bijzonder hard.
  • de traditionele distributiemethodes die de muziekindustrie nog steeds zo graag gebruikt, voldoen niet meer aan de behoeften van een groot deel van het doelpubliek. het succes van apple’s iTunes toont dat het wel degelijk anders kan.
  • muziek is (net onder invloed van de marketeers van de industrie) veel meer een wegwerpartikel/ consumptiegoed geworden. de niet tastbare meerwaarde van een CD is daardoor gedaald. de aankoop en de eerste luisterbeurt van een LP was vroeger een bijna heilige aangelegenheid, het verdwijnen van het vinyl was misschien zelfs de eerste stap in de teloorgang van de industrie, eerst nog gecamoufleerd door de hiervoor al genoemde vervangings-aankopen..

Conclusie; er is waarschijnlijk echt wel heel wat meer aan de hand dan het vermaledijde downloadgedrag van de gemiddelde Clouseau-fan. Laat de muziek-marketeers misschien iets verder kijken dan hun neus lang is. Een bedrijfstak die zich op tijd en stond niet volledig kan heruitvinden, is tot mislukken gedoemd. Alle gedreig ten spijt..