posts on blog.futtta.be with youtube embedded video.
De clip van “Parisian Goldfish”, Flying Lotus‘ nieuwste, wordt overal gebannen. Zouden die “flashing lights” er voor iets tussen zitten, of nemen de YouTubes dan toch vooral aanstoot aan de “meer grafische” aspecten van Dance Floor Dale? Oordeel gerust zelf, maar weet wel; Not Safe For Work!
Ontdekt via een post van Lefto (ja, dezelfde van De Hop op StuBru) op de Brownswood-blog; een indrukwekkend staaltje electro-improvisatie en “muziekmanschap” van Jeremy Ellis aka Ayro.
I’m a sucker voor mooie meerstemmige songs. Zo zat ik onlangs weer domweg ontroerd te wezen nadat ik, related video’s’-gewijs op YouTube rondklikkend, deze mooie live versie van “White Winter Hymnal” van Fleet Foxes voor La Blogotheque vond (de dailymotion-versie is beter, so here goes);
La Blogotheque is vooral bekend van hun reeks “Concerts à emporter“;
Chaque semaine, une session filmée avec un artiste ou un groupe invité à jouer dans la ville, un bar, la rue, un parc, un appartement, avec les incidents de passage, les hésitations, les coups de folie. Sans montage cosmétique, avec un son brut : capturer un instant, filmer la musique comme elle est arrivée, sans préparation, sans artifices.
In die reeks “Take away concerts” zijn er een paar pareltjes te vinden, maar die van Arcade Fire (met “Neon Bible” in een goederenlift, let op de percussie en met “Wake Up” akoestisch op het middenplein van l’Olympia) en van Yeasayer (“No need to worry” en “Redcave” in de Parijse metro en “2080” en “Tightrope” in het holst van de nacht op een appartement ergens, met buren die komen klagen) moét ge echt gezien hebben!
Even dacht ik dat er een nieuw Kate Bush album uit was; Google verwees immers flink wat mensen door naar mijn post over haar bijna-nipplegate. Maar nee, er is nog geen opvolger voor “Aerial“. Sinds 2005 was er enkel “Lyra“, een nogal doorsnee liedje voor de soundtrack van “The Golden Compass” uit 2007.
Nee, dan was eind jaren ’70, begin jaren ’80 een creatiever periode. Op “Never for ever” (1980) experimenteerde Bush al met de legendarische Fairlight CMI synthesizer, die Peter Gabriël haar had leren kennen. De Fairlight was ook bepalend voor het baanbrekende geluid van de Art of Noise en werd door jazz-cat Herbie Hancock onder andere op “Rockit” gebruikt.
In 1981 bracht Kate Bush dan het kolkende, op Fairlight gecomponeerde “Sat in your Lap” uit, dat ge hieronder kunt horen en zien. Het was de voorbode van “The Dreaming” (1982), haar meest onconventionele en -daarom ook?- commercieel minst succesvolle album.
Ik hoorde de nieuwe van Laurent Garnier enkele weken geleden al bij Gilles Peterson. Nu -het is immers vrijdag- bent U aan de beurt; hieronder in een mp3-speler een fikse portie “Back to my roots” en daarna “Panoramix” (het b-kantje). Op de website van het Duitse Innervisions-label kun je de EP of de 12 minuten durende mp3 (of WAV) overigens ook direct kopen.
[audio:http://www.innercityvisions.com/content/tracks/82/BACKTOMYROOTSWebseite.mp3]
Gisteren Liezeke’s verjaardag gevierd met familie, vrienden en veel zon. Dat het leuk was, getuige onderstaand tubeken:
Op de Radiohead blog een link naar een wel heel bijzondere remix van “Nude” gevonden, hieronder embedded te zien en horen.
De uitleg van maker James Houston;
Radiohead held an online contest to remix “Nude” from their album – “In Rainbows” This was quite a difficult task for all the electronic musicians that entered, as Nude is in 6/8 timing, and 63bpm. Most music that’s played in clubs is around 120bpm and usually 4/4 timing. It’s near impossible to mix a waltz beat into a DJ set.
This resulted in lots of generic entries consisting of a typical 4/4 beat, but with arbitrary clips from “Nude” thrown in so that they qualified for the contest.
Thom Yorke joked at the ridiculousness of it in an interview for NPR radio, hinting that they set the competition “for a laugh” and to find out what would come out of such an impossible task.
I decided to take the piss a bit, as the contest seemed to be in that spirit.
Based on the lyric (and alternate title) “Big Ideas: Don’t get any” I grouped together a collection of old redundant hardware, and placed them in a situation where they’re trying their best to do something that they’re not exactly designed to do, and not quite getting there.
It doesn’t sound great, as it’s not supposed to.
Sinclair ZX Spectrum – Guitars (rhythm & lead)
Epson LX-81 Dot Matrix Printer – Drums
HP Scanjet 3c – Bass Guitar
Hard Drive array – Act as a collection of bad speakers – Vocals & FX
Nu de fuckers van 2BE (het voormalige kanaal2) Six Feet Under (tijdelijk?) hebben afgevoerd, zijn we aangewezen op DVD om de twee laatste seizoenen te bekijken. Veerle heeft ze voor een mooi prijsje tweedehands kunnen kopen in Nederland en de DVD-boxen zijn al met de post onderweg. Ik dook ondertussen al ongeduldig in YouTube en vond daar onder andere deze magistrale laatste 10 minuten van de laatste aflevering van het laatste seizoen (massive spoiler, zeg niet dat ik U niet gewaarschuwd heb!):
De muziek is van Sia, “Breathe me”. Ik heb hier bijna zitten blèten. Maar bijna eh! En ja, smartass, over de middag mogen we hier YouTubekes bekijken.
Genoeg Krautrock door m’n hoofd gejaagd de laatste dagen (nog fantastische live–opnames en een documentaire over Kraftwerk op Youtube gevonden), gisteren herinnerde de samensteller van Exit op Radio1 me aan jazz-vocalist José James, protégé van Gilles Peterson. Negeer die artficiële onderverdeling tussen Jazz en nu-jazz, vergeet de -weliswaar jazzy- pop van Amy Winehouse, Norah Jones of andere Joss Stones, dit is echt mooie, beluisterbare jazz;
Het is nog geen vrijdag-muziekdag, maar tijdens mijn omzwervingen op seeqpod, youtube en wikipedia de afgelopen dagen heb ik Conrad (Conny) Plank ontdekt, één van de belangrijkste Duitse producers/ geluidstechnici ooit. De man heeft in zijn eentje meer invloed gehad op moderne muziek dan de Beatles en de Stones tezamen. OK, ik overdrijf misschien een beetje, maar Plank was absoluut instrumenteel in het ontstaan van de Duitse muziekscene in de jaren ’70. Die “Krautrock” gaf via David Bowie (grote fan van NEU!) en Iggy Pop de alternatieve rock een nieuwe impuls en was vooral met bijvoorbeeld Kraftwerk, Can en Brian Eno ook het embryo van ambient, new wave, electro en dance. Onderstaande tubekes tonen iets van Planks werk in die laatste genres.
Kraftwerk – Tanzmusik (uit Ralf und Florian, live in 1973)
