Ik volg de literaire mode niet zo, maar ik lees graag en het mag van mij wel Echte Literatuur (mijn vrouw gruwelt als ze dit leest) zijn. “Het achtste leven (voor Brilka)” is ondertussen 10 jaar uit in de Nederlandse vertaling en ik zag op Goodreads dat het boek daar een whopping beoordeling van 4,54 had. Het stond dus al een tijdje op mijn verlanglijstje en ik kreeg het in December voor mijn verjaardag dan ook van mijn liefste dochter cadeau. De volgende dag begon ik met hoge verwachtingen aan pagina 1 van de 1269.
We zijn nu een paar maanden verder en ik heb het vandaag uitgelezen. Een kleine drie maanden lezen, maar nee, ondanks die positieve beoordelingen op Goodreads voelde ik “Het achtste leven” niet. De achtergrond is écht wel interessant (Georgië voor, tijdens en na het communisme) en een goed geschreven familie-epos kan me dikwijls boeien, maar de personages voelden mij niet “echt” genoeg aan en de magische chocolade (ja, er wordt een geheim recept in de familie doorgegeven) leek me eigenlijk een overbodig en soms zelfs ergerlijk literair sausje eerder dan dat het een relevant ingrediënt van het verhaal was. De muziekliefhebber in mij tenslotte, hoorde de naar het Westen verbannen singer-songwriter Kitty Jasji ook helemaal niet zingen.
En toch was het ook geen slecht boek, anders had ik het gewoon niet uitgelezen. Meer nog, het laatste deel met de 12-jarige wegloper Brilka vond ik heel wat sterker uitgewerkt met misschien minder historisch drama maar met echte gevoelens. En zo had ik na 1269 pagina’s toch het gevoel een paar bekenden achter te moeten laten. Maar dat had van mij best zonder die gespikete chocolade gemogen.
